{"id":199,"date":"2013-03-30T20:12:46","date_gmt":"2013-03-30T19:12:46","guid":{"rendered":"http:\/\/willydezutter.be\/?p=199"},"modified":"2013-04-04T22:32:47","modified_gmt":"2013-04-04T21:32:47","slug":"de-heemkundige-kring-west-zeeuws-vlaanderen-1961-2011-een-halfeeuwfeest","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/willydezutter.be\/?p=199","title":{"rendered":"De Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen (1961-2011), een halfeeuwfeest."},"content":{"rendered":"

De Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen (HKWZVL) werd opgericht op 17 juli 1961.<\/span><\/p>\n

Artikel 19 van de statuten (herzien in 1977) stelt dat een exemplaar van de statuten \u201caan ieder lid op diens verzoek gratis ter beschikking worden gesteld\u201d. \u00a0Maar we leven niet meer in 1961, toen we sporadisch en nog niet algemeen, naar zwart-wit tv keken, zonder de hulp van afstandsbediening. \u00a0Of er een verband bestaat tussen obesitas en het gebruik van de afstandsbediening, is nu even niet aan de orde. \u00a0Maar wel vind ik anno 2011 op mijn pc de statuten (en nog zoveel meer) terug op de uitstekende website van de Kring.<\/p>\n

In 1961 werd John F. Kennedy president van de Verenigde Staten, werd Anton Geesink wereldkampioen judo en op 12 april van dat jaar 1961 werd de Rus Yoeri Gagarin de eerste man in de ruimte. \u00a0En wij dronken onze eerste pint in caf\u00e9 \u201cSpoetnik\u201d in Maldegem en bij \u201cChez Ren\u00e9\u201d in Oostburg. \u00a0Een vroege vorm van grensoverschrijdende activiteit. \u00a0Reeds in 1957 had de eerste Russische \u201cSpoetnik\u201d voor de eerste maal om de aarde gevlogen. \u00a0Op 21 juli 1969 stapte de eerste mens op de maan. \u00a0Het was de Amerikaan Neil Armstrong en we zagen het met eigen ogen gebeuren op televisie. \u00a0Alleen J.J. Rosseel (Kobus Rosseel) uit Aardenburg trachtte mij er van te overtuigen dat het allemaal was getrukeerd. \u00a0De eerste generatiebreuk was een feit en stond in schril contrast met de verlichte geest van die andere beroemde Aardenburger Jan van Hinte, met wie ik reeds vriendschapsbanden onderhield sinds mijn twaalfde jaar, toen in 1957 op het terrein \u201cOude Vlasmarkt\u201d (Aardenburg, waar later de Zuidstraat en de \u00a0Reinaertstraat zouden komen) door hem aldaar archeologische opgravingen werden verricht. \u00a0Ik kwam er onzacht in aanraking met de archeologie: ik keek vanaf mijn fiets (een bruinkleurige Fongers) naar beneden in de opgravingsput, wankelde en stortte neer. \u00a0Jan van Hinte vond onder meer Romeinse dakpannen en kon zich niet voorstellen dat die door de Romeinen waren meegebracht op hun schouders.<\/p>\n

Het zou het begin betekenen van het systematisch archeologisch onderzoek door de R.O.B. o.l.v. ir. J.A. Trimpe Burger; een eerste aanzet daartoe gebeurde eveneens in dat magische jaar 1961. \u00a0De kleurentelevisie werd in Nederland ge\u00efntroduceerd in 1967 maar ik neem aan dat we tussen 1951, de oprichting van Nederland 1, en 1985 vooral keken in zwart-wit. \u00a0Sinds eind 2006 kijken we bovendien met z\u2019n allen digitaal. \u00a0Waar is de tijd dat kinderen \u00e9n volwassenen voor de winkeletalage stonden te drummen van radiozaak De Jong in de Weststraat in Aardenburg. \u00a0Het woord radio is gevallen. Maar, mevrouw de voorzitter, ik stel u gerust ik zal de radiogeschiedenis achterwege laten en nu beginnen aan de \u201chigh lights\u201d van de HK.<\/p>\n

Tot 1 januari 1961 telde Zeeland 101 gemeenten. \u00a0Per 1 januari 2003 zijn er nog slechts 13.<\/p>\n

In 1961 bestond er dus in West-Zeeuws-Vlaanderen een groot gemeentelijk draagvlak om de doelstellingen van de Heemkundige Kring te concretiseren.<\/p>\n

Het doel van de vereniging werd als volgt omschreven (art. 3 van de statuten):<\/p>\n

    \n
  1. De vereniging heeft als doel het bevorderen van de kennis van West-Zeeuws-Vlaanderen en de bestudering van de levensomstandigheden, gewoonten en gebruiken van de mensen die dit gebied bewonen en bewoond hebben.<\/span><\/li>\n
  2. Zij tracht dit doel onder meer te bereiken door het organiseren van lezingen, tentoonstellingen en excursies, het uitgeven van publicaties en alle andere wettige en geoorloofde middelen die dienstig kunnen zijn.<\/li>\n<\/ol>\n

    De Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen mag zichzelf terecht omschrijven als \u201ceen boeiende en bruisende vereniging\u201d.<\/p>\n

    Het is niet onbelangrijk er op te wijzen dat rond 1960 verschillende heemkundige kringen werden opgericht, waaronder de Heemkundige Kring Maurits van Coppenolle in Brugge (gesticht 1960) die het tijdschrift Het Brugs Ommeland uitgeeft, dat voor het eerst verscheen in 1961. Het West-Zeeuws-Vlaamse initiatief paste dus in dat gunstige klimaat van bewustwording van het culturele erfgoed.<\/p>\n

    Jaarlijks organiseert het bestuur van de Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen een zestal lezingen en een drietal excursies. \u00a0Verder ontvangen de leden het kwartaalblad TIJD\/SCHRIFT en een Jaarboek dat deel uitmaakt van de serie Bijdragen tot de geschiedenis van West-Zeeuws-Vlaanderen. \u00a0Het Mededelingenblad verscheen voor het eerst in 1968. \u00a0Dit contactblad werd in 2006 TIJD\/SCHRIFT, een bulletin dat uitgroeide tot een zelfstandige periodiek met de kwaliteit van een Jaarboek. \u00a0Het is hier het moment om de grote verdiensten van de onvolprezen eindredacteur Andr\u00e9 Bauwens te vermelden.<\/p>\n

    Toen ik in 1950 in de R.K. kleuterschool zat in de Westmolenstraat in Aardenburg was zijn moeder, voor mij \u201cjuffrouw Alma\u201d, \u00e9\u00e9n van de kleuterjuffen. \u00a0Ik laat hier in het midden of het matjesvlechten, dat zij mij aanleerde (maar wat ik niet goed kon) heeft bijgedragen tot de wijze waarop ik deze middag dit verhaal ineen knutsel. \u00a0Prof. Dick Swaab beweert dat wij ons brein zijn. \u00a0Wanneer dat waar is, dan zie ik voor mezelf wel een verband tussen het feit dat ik 62 jaar geleden geen matjes kon vlechten en tot op de dag van vandaag er niet in slaag om een knoop in mijn das te leggen. \u00a0Ik kan ook niet zwemmen, ondanks het feit dat mijn moeder extra betaalde voor zwemles. Matjesvlechten, dassen knopen en niet kunnen zwemmen.<\/p>\n

    Is hier ook een verband te zoeken?<\/p>\n

    Het is al evenzeer waar dat ik op verzoek van toenmalig secretaris Georges van Vooren en later gedoogd (in Nederland een veel gebruikt woord de laatste tijd) door Andr\u00e9 Bauwens, vele jaren deel uitmaakte van de redactie van het Mededelingenblad en van de Bijdragen.\u00a0 Maar met gerenommeerde auteurs zoals Lo van Driel, P.J. van Cruyningen, I.H.J. Poisonnier (Zeeuwse uitspraak: Poezenier) en vele anderen, voelde ik mij overbodig. \u00a0De Heemkundige Kring heeft geen adviseurs nodig, maar werkers. \u00a0Geen praters maar doeners. \u00a0Nooit slaagde ik er nog in om inhoudelijk of bibliografisch een aanvulling te suggereren. \u00a0Die professionalisering en volgehouden hoge kwaliteit maakte mij overbodig en ik liet mij gewillig en vooral geruisloos afvoeren.<\/p>\n

    De Jaarboeken en de Bijdragen zorgden steeds voor een rijke variatie aan kopij. \u00a0De themanummers, o.a. over de landbouwgeschiedenis, refereerden naar een belangrijke economische activiteit, terwijl de delen over de Tweede Wereldoorlog verwezen naar het lijden van de bevolking en de verwoestende impact van deze waanzin. \u00a0We denken hierbij aan de ondoelmatige beschietingen en militair onnuttige bombardementen door de geallieerden in september-oktober 1944, waarbij Breskens en Oostburg werden herschapen in puinhopen met honderden doden onder de burgerbevolking. \u00a0Op 11 september 1944 vielen er in Breskens 200 doden en op 6 oktober 1944 waren er 106 doden in Oostburg, waar 353 panden verwoest werden. Oostburg, nu de hoofdplaats van de gemeente Sluis, bestaat daardoor vooral uit wederopbouwarchitectuur.<\/p>\n

    Het gaat hier niet over het onnoemlijk leed dat Hitler en het nazisme hebben aangericht maar over de ondoelmatigheid van de geallieerde bombardementen.<\/p>\n

    De Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen werd in 1961 opgericht op initiatief van J.Ch. Cornelis (uit IJzendijke), C.J.A. Bukkens (uit Sluis) en J. van Hinte (uit St.Kruis-Aardenburg).<\/p>\n

    De twee eerstgenoemden waren hoofd van een lagere school en Jan van Hinte, voormalig leraar tekenen en landmeter, was betrokken bij het archeologisch onderzoek in de regio.<\/p>\n

    Op de oprichtingsvergadering waren 40 aanwezigen, onder wie vier burgemeesters o.a. J.L. van Leeuwen uit Oostburg, die de eerste voorzitter zou worden. \u00a0In 1971 was hij trouwens ook medeoprichter van de Heemkundige Kring Walcheren, toen hij in Vlissingen ging wonen. \u00a0Hij maakte mij eveneens lid van die Kring en ik publiceerde zowaar een artikel over middeleeuwse graven uit een voormalig kerkje van Buttinge (Walcheren) in hun orgaan \u201cDe Wete\u201d. \u00a0We bleven met elkaar corresponderen en hij bezocht mij ook nog in het museum in Brugge.<\/p>\n

    Het volledige eerste bestuur bestond uit:
    \nJ.L. van Leeuwen, voorzitter
    \nJ. Ch. Cornelis, secretaris
    \nC.J.A. Bukkens, penningmeester
    \nen de bestuursleden (toen nog assessor geheten) A. Hoolhorst, oud-rector van het Koningin Wilhelmina Lyceum te Oostburg.<\/p>\n

    Wie herinnert zich niet die hele slierten fietsende scholieren op weg naar school in centrumgemeente Oostburg ? \u00a0De zo verfoeide co\u00ebducatie werd daar gerealiseerd en geconsumeerd door regen en wind. \u00a0Verder was er J.A. Leenhouts, burgemeester van Cadzand en latere voorzitter, en H.A.M. van de Vijver, dierenarts te Biervliet. \u00a0Later ook voorzitter en thans erebestuurslid. Jan van Hinte (1896-1983) werd toegevoegd als adviseur en zou dat blijven tot in 1966. \u00a0Van Hinte kwam als ambtenaar terug uit het voormalige Nederlands-Indi\u00eb, nu Indonesi\u00eb, en fietste dagelijks langs het Ambonezenkamp van Aardenburg. \u00a0Zo werd hij dagelijks geconfronteerd met de nieuwe Nederlanders die nog voor de komst van de gastarbeiders de basis legden voor de multiculturele samenleving. \u00a0De Ambonese kindjes gingen naar de katholieke lagere school indien hun ouders slachtoffer waren geworden van de missionering; waren ze daarentegen gestrikt door de Zending dan zaten ze op de openbare lagere school. \u00a0Het was ondenkbaar dat een niet-katholiek gedoopt kind van zes jaar oud de kans zou krijgen om te leren lezen, schrijven en rekenen op een katholieke school. \u00a0We leefden nog in de tijd van de verzuiling en de moslims heetten toen nog Mohammedanen. \u00a0Er was ook een Ambonezenkamp in Oostburg vlak bij de Ambachtsschool, een school die stond voor wat de naam deed vermoeden: het opleiden van bekwame technici die hun vak kenden. \u00a0Nu moet het bedrijfsleven ze zelf opleiden wegens onvindbaar.<\/p>\n

    In 1970 brak in West-Zeeuws-Vlaanderen een nieuwe tijd aan door de gemeentelijke herindeling. \u00a0Daardoor kwam heel wat bestuurlijk talent vrij. \u00a0De grote Nederlandse volksfilosoof Johan Cruijff wist het al: \u201cElk nadeel heb zijn voordeel\u201d. \u00a0Met ingang van 1 april 1970 werden de gemeenten Cadzand, Zuidzande, Nieuwvliet, Groede, Breskens, Schoondijke, Hoofdplaat, IJzendijke en Waterlandkerkje met Oostburg samengevoegd. \u00a0Oostburg werd de nieuwe kerngemeente.<\/p>\n

    Ik vermeldde reeds dat ik een nauwe band had met Jacobus Rosseel (1895-1976), bij leven President Kerkvoogd van de Nederlandse Hervormde Kerk en gemeenteraadslid in Aardenburg. \u00a0Hij was samen met Jan van Hinte in 1958 de stichter van het Gemeentelijk Oudheidkundig Museum van Aardenburg, in het \u201cSputekot\u201d van de brandweer. \u00a0Hij woonde sinds 1939 op de Markt in Aardenburg in het huis van hoofdonderwijzer en archivaris George Vorsterman van Oyen (1836-1915). \u00a0In de voorkamer, waar nooit gestookt werd, stonden ook nog de meubels van de toch al in 1915 gestorven G. Vorsterman van Oyen. \u00a0Zijn schilderijenbezit (maar ook zijn bibliotheek) gaat volgens mij ook terug op de figuur G. Vorsterman van Oyen. \u00a0Ik heb hem nooit een schilderij of tekening weten kopen. \u00a0Tussen 1963 en 1966 kwam ik bij het echtpaar Rosseel-Salom\u00e9\u00a0 veelvuldig op bezoek, om te praten over de geschiedenis en archeologie van Aardenburg. \u00a0 Ik vulde ook de vragenlijsten in met het dialect van Aardenburg voor de Koninklijke Nedederlandse Akademie van Wetenschappen. \u00a0Ik was de correspondent en Kobus de terechte dialectkenner. \u00a0We zaten rond 20.30 u in de keuken bij het ronkende fornuis en zijn vrouw Saartje zette thee. \u00a0Ze had een piepstem en was niet erg spraakzaam. \u00a0Ze was werkzaam geweest als huishoudster in de ouderlijke woning aan de Markt en huwde in 1953. \u00a0Pas na 20.00 u was ik welkom, want op dat uur sloeg op de toren van Sint-Baafs de \u201cpapklok\u201d en dan at Kobus zijn bordje \u201ckarnemelksepap\u201d. \u00a0Met Kobus kreeg ik veel te maken, toen ik van 1969 tot 1975 voorzitter was van de Kunstgroep \u201cSincfala\u201d die jaarlijks tentoonstelde in de St.Baafskerk. \u00a0Wereldberoemd zijn we geworden toen er een schilderij \u201cAdam en Eva\u201d, van kunstschilder Albert De Coninck uit Maldegem, diende verwijderd te worden uit de expositie. \u00a0Zowel Adam, maar vooral Eva, bleken naakt te zijn. \u00a0Uit protest heb ik het aangekocht en het hangt nu op een plaats waar het thuishoort: op mijn slaapkamer. \u00a0Toch kon ik aardig met Kobus en de andere kerkvoogden onderhandelen. \u00a0Kobus, voor de meesten \u201cmeneer Rosseel\u201d was een legendarische figuur, over wie er meer dan \u00e9\u00e9n anekdote de ronde doet. \u00a0Als gemeenteraadslid deed hij in de raad een voorstel aan burgemeester Sjef van Dongen (1906-1973). \u00a0Hij wilde de lokalen van het gemeentehuis verrijken met kunstwerken en meldde dat er op de zolder van het Gemeentehuis nog een glas-in-lood raam lag. \u00a0De burgemeester was ge\u00efnteresseerd en drong aan omdat raadslid Rosseel er plots het zwijgen toe deed. \u00a0Hij gaf schoorvoetend toe dat het een \u201cvrouwenfiguur voorstelde\u201d, waarop Van Dongen dan weer repliceerde dat zoiets toch geen bezwaar kon zijn. \u00a0Kobus herpakte zich en zei: \u201cJoa moar er mankeert wa dan\u201d. \u00a0Nu, zegt het maar, drong Van Dongen aan. \u00a0\u201cAwel er zit in het midden een klein goatje in\u201d. \u00a0Uit eerbied mogen we het eigenlijk niet zeggen, maar Kobus sprak zeer nasaal. \u00a0U merkt het al, hij had ook iets tragisch over zich. \u00a0Persoonlijk vonden wij het nogal potsierlijk dat hij altijd en overal rondliep met zijn opgespeld lintje als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. \u00a0Het zag er op den duur zeer vuil en verfomfaaid uit. \u00a0Maar we onderstrepen graag dat hij die onderscheiding (aan hem verleend in 1962) verdiende omwille van zijn maatschappelijke inzet. \u00a0In 1958 nam hij samen met Jan van Hinte het initiatief tot de oprichting van een oudheidkundig museum in Aardenburg, dat in 1960 officieel werd geopend. Was dat niet een mooie aanzet tot het oprichten van een Heemkundige Kring in West-Zeeuws-Vlaanderen ? \u00a0Een bewustmakingscampagne ?<\/span><\/p>\n

    In de vroege jaren zeventig (van de vorige eeuw) begon hij met elke dag \u00e9\u00e9n geschiedkundig boek te brengen naar het Gemeentehuis, waar hij vervolgens een praatje aanknoopte met de toenmalige gemeentearchivaris Georges van Vooren. \u00a0Zo bracht hij verschillende jaren lang elke week een vijftal boeken naar het Gemeentearchief. \u00a0Elke dag \u00e9\u00e9n en ook elke dag een gratis kopje koffie hem aangeboden door Germaine de Krijger, ambtenaar ten Stadhuize (in Aardenburg uitgesproken als Kruuger). \u00a0Zo vroeg ik op een onbewaakt ogenblik aan Georges van Vooren waarom Kobus niet in \u00e9\u00e9n keer alle boeken bracht. \u00a0Waarop Georges antwoordde: \u201cNee, dat doet hij niet. \u00a0Hij brengt er elke dag \u00e9\u00e9n en dan wordt hij ook iedere dag bedankt en anders maar \u00e9\u00e9n keer\u201d. \u00a0Ook was het me lange tijd onduidelijk welk beroep hij uitoefende. \u00a0Dat vroeg ik uiteindelijk aan Marinus Kegel (Marien Kegel), de voorgraver van J. Trimpe Burger, die me antwoordde: \u201cDie heeft nooit een stro verlegd\u201d. \u00a0Hij bleek zijn inkomsten te halen uit het hof van Rosseel, de familieboerderij. \u00a0Voor een nauwkeurige beschrijving van die hofstede verwijs ik naar het mooie portret dat dr. Lo van Driel schilderde over J.J. Rosseel in Tijd\/Schrift, jg. 6, nr.3, sept. 2011, pp.15-29.<\/p>\n

    Het echtpaar Rosseel bleef kinderloos. \u00a0Na het overlijden van Kobus in 1976 hebben zijn erfgenamen onoordeelkundig gehandeld, maar hij bleek hen toch gedeeltelijk te slim af geweest te zijn door \u00e9\u00e9n en ander in veiligheid te brengen bij een openbaar bestuur.<\/p>\n

    Was Kobus een kleurrijke figuur, dan was Jan Trimpe Burger dit allerminst. \u00a0Hij was als provinciaal archeoloog, kritisch en nooit overenthousiast. \u00a0In Kobus Rosseel en vooral in Jan van Hinte erken ik mijn leermeesters, maar mijn beschermheer was ongetwijfeld ir. J.A. Trimpe Burger (1923-2008). \u00a0Die nam mij van zomer 1965 tot zomer 1966 \u00e9\u00e9n jaar in dienst bij de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (R.O.B.) als veldtechnicus. \u00a0Helaas bleek al van in de eerste week dat ik niet kon tekenen, opmeten, fotograferen en waterpassen. \u00a0Ik kon wel goed overweg met de schop, maar veldarcheologie is seizoensgebonden. \u00a0Toch liet hij me een hele winter middeleeuwse potten tekenen op millimeter papier enkel en alleen om me aan boord te houden. \u00a0Scherven nummeren met Oost-Indische inkt hoorde daar ook bij. \u00a0Geduld was zijn grote gave; grote dankbaarheid mijnerzijds is er gebleven tot op de dag van vandaag. \u00a0Denk even terug aan dat matjesvlechten en dassen knopen. \u00a0Een kamerarcheoloog was in de maak en per 1 oktober 1966 trok ik naar Gent.<\/p>\n

    Dank zij mijn dubbele nationaliteit, de Nederlandse \u00e9n de Belgische, had ik al besloten om mijn legerdienst in Belgi\u00eb als \u201cvervroegde dienstnemer\u201d te vervullen van september 1964-september 1965, niet uit patriotisme maar omdat het korter was dan in Nederland. \u00a0Al na 12 maanden zwaaide ik af omdat ik meehielp om Duitsland te bezetten in afwachting van de komst van de Russen. \u00a0In de kazerne in Siegen (D) ontdekte ik dat de grote Vlaamse schilder P.P. Rubens in die stad geboren werd. \u00a0Het was zalf op de wonde. \u00a0Mijn vorig jaar overleden broer Bernard (Bennie, 1944-2010), meewerkende zoon in het bedrijf en twee jaar ouder dan ik, koos resoluut voor Nederland. \u00a0Misschien was hij minder avontuurlijk. \u00a0Ze hielden hem 18 maanden bezig (1963-1964) in Roermond en vooral in Ermelo (Gelderland), terwijl mijn ouders (Achiel Dezutter (1913-1998) en Anna Musson (1917-1998) krom lagen om de winkel in de Weststraat 25 draaiende te houden. \u00a0Hij geraakte nota bene gewond tijdens zijn militaire dienst. \u00a0Onze boekhouder Dingenus Kempe uit Weststraat 28 kon de vereiste administratie bijsturen. \u00a0Er was toen nog niet voorzien dat zijn dochter Anne (\u00b030.6.1952) en ikzelf ooit een koppel zouden vormen. \u00a0Katholieke jongens van 18 kijken niet naar protestantse meisjes van 12. \u00a0Er was niet alleen een economische ontwrichting maar ook groot familieleed. \u00a0Het groot verdriet van mijn moeder: twee zonen geofferd voor de militaire dienstplicht aan twee verschillende vaderlanden en geen enkele morele compensatie gekregen. \u00a0Ook geen lintje. \u00a0Alles in haar leven is net altijd te laat gekomen. Mijn zus Annamarie (\u00b0Aardenburg 1953, in 1973 gehuwd met Philip Keijmel uit Breskens en nu woonachtig in Vlissingen) was uiteraard te jong om volledig in te springen. \u00a0Per 1 mei 1997 werd in Nederland de dienstplicht opgeschort. \u00a0In Belgi\u00eb was dat al gebeurd in 1994. \u00a0Dus ook in West-Zeeuws-Vlaanderen waren er slachtoffers van de gedwongen opkomst en de Koude Oorlog. \u00a0Maar ik haast me om \u00e9\u00e9n en ander te relativeren; ik verkeer nog steeds in goede gezondheid en lijd geen honger en kou. \u00a0Ben ik nu Vlaming, Nederlander of Zeeuw ? \u00a0Laten we het zo zeggen: tijdens de Tour de France supporter ik voor Johnny Hoogerland.<\/p>\n

    De archeologische microbe had me echter zo te pakken dat ik alsnog besloot om archeologie te gaan studeren aan de Rijksuniversiteit Gent. \u00a0Onnodig te zeggen dat dit vlot verliep dankzij mijn vorming bij Jan van Hinte en de beschikking die ik had over zijn gespecialiseerde bibliotheek. \u00a0Mijn scriptie uit 1970 handelde over de beschilderde grafkelders in Vlaanderen, zeg maar vooral de graffresco\u2019s uit de St.Baafskerk van Aardenburg. \u00a0Het was voor Jan van Hinte, die overleed op 18 april 1983 op 87-jarige leeftijd, een grote voldoening dat te kunnen meemaken. \u00a0Toen onze zoon geboren werd op 28 maart 1975 werd hij, op voorstel van zijn moeder, Jan-Willem genoemd, een verwijzing naar Jan van Hinte en mezelf. \u00a0Jan Dezutter, geboren in Brugge, woont en werkt in Belgi\u00eb en heet nu gewoon Jan. \u00a0Jan-Willem klinkt te Hollands en is nadelig al vanaf het eerste contact. \u00a0Wat moet dat zijn wanneer je Mohammed of Ali heet ? \u00a0En Van Hinte gaf mij ook een groot geschenk. \u00a0Hij deed me de twee delen van het basiswerk Historische Geografie van Westelijk Zeeuws-Vlaanderen (Assen,1955 en 1958) van dr. M.K.E. Gottschalck cadeau. \u00a0De betreurde Willy Wintein (+2011) leverde jaren later een knappe serie aanvullingen in ons Tijd\/Schrift. \u00a0Ik denk hierbij ook aan de kaart van Andr\u00e9 Bauwens en Willy Wintein over de vorming van het polderlandschap in West-Zeeuws-Vlaanderen, uitgegeven door de Heemkundige Kring in 2007. \u00a0Die kaart werd bijzonder duidelijk uitgewerkt door ons huidig bestuurs-en redactielid J. Janssens uit Aardenburg.<\/p>\n

    En ik had geluk. \u00a0Ik vond onmiddellijk passend werk. \u00a0In 1971-1972 begon ik als wetenschappelijk medewerker in het Centrum voor Kunst en Cultuur van de Stad Gent. \u00a0Van 1973 tot 2007 was ik onafgebroken conservator bij de Stedelijke Musea van Brugge, waar ik het Stedelijk Museum voor Volkskunde kon uitbouwen tot een volwaardig museum en menigmaal als gastheer mocht fungeren voor gemeentebesturen uit West-Zeeuws-Vlaanderen. \u00a0Maar nu komen er nieuwe uitdagingen: wat als opa achter het stuur een gevaar wordt ? \u00a0Toch kan ik het niet nalaten mijn grote waardering uit te spreken voor de realisatie van het Streekmuseum in IJzendijke, Het Bolwerk. \u00a0Museum voor de Staats-Spaanse Linies. \u00a0In de marge herinner ik er aan dat het Zeeuws Museum in Middelburg zopas op 15 oktober j.l. (2011) haar 50-jarig jubileum vierde. \u00a0We verkeren dus in goed gezelschap.<\/p>\n

    In het rijtje van de grote voorbeelden ontbreekt nog \u00e9\u00e9n coryfee en dat is Georges van Vooren (+1996). \u00a0Daarvan was men zich voldoende bewust in de Heemkundige Kring en tijdens het voorzitterschap van A.C. Goossens verscheen in 1995, in de reeks Bijdragen, het rijk gestoffeerde Liber Amicorum onder de titel \u201cGeleefde tijd\u201d. \u00a0Daarin kan men kennis nemen van zijn rijk gevulde bibliografie. \u00a0Georges was sterk ge\u00ebngageerd als bestuurslid van de Heemkundige Kring van het Meetjesland (Eeklo) en hun ijzersterke publicatie Appeltjes van het Meetjesland. \u00a0Nu is het Arco Willeboordse die daar een sterke positie inneemt en West-Zeeuws-Vlaanderen op de kaart zet.<\/p>\n

    Arco en Andr\u00e9 vroegen mij ook een paar maal om mee te werken aan een tentoonstellingsproject in het museum van Aardenburg.<\/p>\n

    Mijn genegenheid voor Georges is gebleven over de grenzen van de eeuwigheid. \u00a0Hij ligt begraven op het R.K. kerkhof van Aardenburg, vlak bij het graf van mijn ouders (beiden overleden in 1998). \u00a0Symbolisch breng ik hem iedere keer een groet door een flinke scheut water te geven aan de bloemen op zijn graf. \u00a0Wellicht schets ik hier een te gunstig beeld van mijzelf en daarom vertel ik er bij dat zich in die omgeving ook het graf bevindt van Odiel Spinnewijn. \u00a0Meester Spinnewijn was mijn onderwijzer in de 3de<\/sup> en 4de<\/sup> klas van de lagere school (nu noemt men dat de basisschool) en hij heeft mij gedurende die twee jaar voortdurend gepest. \u00a0Met even groot verdriet passeer ik elke keer zijn graf omdat ik niet wil aannemen dat zijn toenmalig gedrag behoorde tot de normale pedagogische tijdsgeest.<\/p>\n

    Op 1 januari 2003 zijn de zeven gemeenten in Zeeuws-Vlaanderen samengevoegd tot drie nieuwe gemeenten. (Sluis, Terneuzen en Hulst). \u00a0In de Recreatiekrant Zeeland van 13 juli 2011 staat op p. 32 de toeristische kaart van Zeeland afgebeeld maar Zeeuws-Vlaanderen wordt niet afgebeeld. \u00a0Dat stoorde mij mateloos. \u00a0Nog altijd achtergebleven gebied; na de oorlog deportatiegebied voor oud NSB\u2019ers, die leraar Duits en Nederlands werden op onze openbare middelbare scholen. \u00a0Zijn er nog dingen buiten de honger in de wereld en de oorlog in Afghanistan die me boos kunnen maken ? \u00a0Jazeker. \u00a0Bij een recente wandeling door het \u201cDriebekje\u201d (een lange wandelzone van de Vleeschouwerstraat naar de Herenweg in Aardenburg) zag ik geen enkele verwijzing meer naar die naam. \u00a0Er stond nu een bordje \u201cWallenroute\u201d. \u00a0Een mooi toponiem verdween door de onkunde van bestuurders die geen voeling meer hebben met de plaatselijke geschiedenis. \u00a0Het wordt trouwens \u201cTriebekje\u201d uitgesproken maar we kunnen ons verzoenen met een naambordje aan de ingang van de weg met de omschrijving \u201cDriebekje\u201d dat alsnog over enige tijd kan aangebracht worden. \u00a0Ook dat behoort tot de essentie van de heemkunde. \u00a0Onnodig te zeggen dat het \u201cDriebekje\u201d alleen maar kan bereikt worden door die stenen vlakte over te steken die in de plaats kwam van groen en een nu leegstaande vijver. \u00a0En dan te weten dat wonen aan het water, ook al is het maar een spuitende fontein, zoveel duurder is. \u00a0Die recente herschikking van de Markt is een complete miskleun. \u00a0Men heeft het dan ook nog eens bestaan om een waardevol bushokje (in het Nederlands \u201cabri\u201d) in jaren vijftig stijl, af te breken en te vervangen door banale nutsarchitectuur. \u00a0Op diezelfde Markt staat de gedenknaald voor G. Vorsterman van Oyen. \u00a0Er werd sinds de onthulling (op 5 aug.1920) nauwlettend toegezien op een belangrijk detail: zijn brilletje in metaal aangebracht op het reli\u00ebfportret. \u00a0Al vele jaren staat hij daar nu zonder bril. Ontwerpers die niet geadviseerd worden door lokale heemkundigen gaan aan dergelijke details voorbij. \u00a0Systematisch detailverlies is \u00e9\u00e9n van de grootste euvels der\u00a0<\/span>monumentenzorg.\u00a0\u00a0Ook in zelfverklaarde kunststeden als Brugge !<\/span><\/p>\n

    We trekken hier niet alleen aan de alarmbel omwille van ogenschijnlijk futiele zaken. \u00a0Er zijn verontrustende andere zaken te melden. \u00a0Het dorpsgezicht van Sint Anna ter Muiden werd een paar jaar geleden ernstig verstoord door de herbouw van een hoekwoning die herrees in een oversized volume. \u00a0Dat is een algemene ziekte: uit hebzucht bouwt men te hoog. \u00a0In een gemeente die zijn stadhuisje verkoopt aan een particulier kan men zulke verminkingen verwachten. \u00a0Het historisch onderzoek over Sint Anna ter Muiden daarentegen laat niet te wensen over. \u00a0Daarvoor verwijs ik naar de prachtige website www.sintannatermuiden.nl<\/a>, een initiatief van Marianne Gossije, Yvette Hoitink en Els Marijnissen. \u00a0Misschien kan hier overwogen worden om nauwer samen te werken met de Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen en dan bedoel ik uiteraard in beide richtingen. \u00a0Het pijnpunt in de gemeente Sluis blijft vooral de monumentenzorg dat te veel wordt overgelaten aan bevoegde instanties van buiten de provincie, die geen gevoel hebben voor organisch gegroeide lokale accenten.<\/p>\n

    De oorspronkelijke gemeente Sluis is in 1880 vergroot met de gemeente Sint-Anna ter Muiden en met de gemeente Heille, in 1970 kwam daar Retranchement bij, voor sommige buitenlanders \u201cRetranchement\u201d (Fr.), voor ons gewoon \u201cTruzem\u00e8nt\u201d. \u00a0In 1995 ontstond de nieuwe gemeente Sluis-Aardenburg maar door de samengevoegde gemeenten Oostburg en Sluis-Aardenburg ontstond in 2003 de huidige gemeente Sluis die geheel West-Zeeuws-Vlaanderen omvat. \u00a0De \u201cWindmoakers\u201d en de Kikkers werden allemaal \u201cKoaispugers\u201d of \u201cKaole Jakkers\u201d. \u00a0Maar eerlijk gezegd vind ik \u201cStoepschitters\u201d (Kezand) en \u201cGlaozenz\u00ea\u00eakers\u201d (Waterlandkerkje) ook wel mooi. \u00a0Wie het schoentje past trekke het aan maar ik ben wel zeker dat het nu niet meer past bij de demografie en de psychologie van West-Zeeuws-Vlaanderen. \u00a0Hoe kun je nu een \u201coender\u201d zijn wanneer je niet geboren bent in Sinte Pier ? Wel kunnen we hier in de Groe nog altijd lekkere papkoeken eten, in feite heten ze \u201cpaptoarten\u201d, rond van vorm en gegeten met bruine suiker<\/p>\n

    De Nederlands Hervormde Kerk van Groede, waar wij ons thans bevinden, behoort tot de Vlaamse Hallenkerken. \u00a0Vanaf het begin van de 14de<\/sup> eeuw werden in het Vlaamse kustgebied veel van dergelijke kerken gebouwd. \u00a0Het is dus een mooi voorbeeld van Vlaamse architectuur op Zeeuwse bodem. \u00a0Het valt nochtans eenvoudig te verklaren: Groede behoorde tot het Graafschap Vlaanderen zo goed als de rest van West-Zeeuws-Vlaanderen dat pas in 1604, door de verovering van Aardenburg en Sluis door Prins Maurits, Staats-Vlaanderen werd. \u00a0De controle over de haven van Antwerpen kwam dichterbij. We gaan hier verder geen geschiedenisles geven en slaan de Franse Tijd (1795-1814), het Verenigd Koninkrijk (1815-1830) en het ontstaan van de provincie Zeeland in 1814 over. \u00a0Er is dus weer een feest in zicht in 2014: 200 jaar Zeeuws-Vlaanderen. \u00a0In Vlaanderen zal dat toch wel onopgemerkt voorbij gaan: wij herdenken dan het uitbreken van de W.O. I., de bloedigste episode uit de geschiedenis van de 20ste<\/sup> eeuw. \u00a0Een historicus moet altijd op zoek zijn naar de waarheid. \u00a0Groede bleef nog onder water staan van 1583 tot 1613. \u00a0Tijdens de Tachtigjarige Oorlog dachten de Staten immers de Spanjaarden te verdrijven door alles onder water te zetten.<\/p>\n

    Toch bevind ik mij in deze kerk op gevaarlijk terrein: hier kan gelijktijdig zowel het burgerlijk huwelijk als het kerkelijk huwelijk voltrokken worden. \u00a0Ik roem de wijze waarop de restauratie verliep. \u00a0Het is een mooi voorbeeld van vernieuwen zonder te vernietigen. \u00a0Maar laten we niet te enthousiast worden, je hoeft hier maar de kerk uit te gaan om te zien hoe een straat verder, in de Slijkstraat, het project \u201cHet Vlaemsche Erfgoed\u201d aan het wegzakken is.<\/p>\n

    Groede bezit ook de enige Lutherse kerk in Zeeuws-Vlaanderen. \u00a0Salzburger Lutheranen startten in 1741 met behulp van de Lutherse kerk van Amsterdam dit bedehuis. \u00a0Het is nu een tentoonstellingsruimte. \u00a0De voormalige St.Bavokerk of katholieke kerk in de Schuitvlotstraat werd verbouwd tot een Bed & Breakfast. \u00a0Wat de herbestemming van voormalige kerken betreft staat Nederland alleszins verder dan Vlaanderen. \u00a0In Vlaanderen reageert men te verkrampt en vermoedt men achter ieder redelijk voorstel een daad van antiklerikalisme.<\/p>\n

    Er zijn geen noemenswaardige grensgeschillen tussen Zeeland en Vlaanderen. \u00a0Er is soms een grenspaal vermist maar die komt dan netjes gerestaureerd weer terug en komt dan op een betonplaat te staan zodat hij niet meer kan verzakken. \u00a0Zeeland kreeg de klei en Vlaanderen het zand. \u00a0Latere bodemkartering heeft dit uitgewezen. \u00a0Daardoor is er aan weerszijden van de staatkundige grens ook een verschil in de landbouwteelten. \u00a0Maar we beklagen het niet: wij beschikken om die reden over zulke prachtige rododendrons !<\/span><\/p>\n

    Intern werd er in West-Zeeuws-Vlaanderen wel merkwaardig gegoocheld tussen West en Oost. \u00a0Biervliet behoort nu tot de gemeente Terneuzen om de industrie te dienen maar in de harten van de mensen is Biervliet West-Zeeuws-Vlaams gebleven. \u00a0Die misdaad tegen de misselijkheid gebeurde reeds in 1970. \u00a0De DOW (Dow-Chemical, Terneuzen) heeft een speciale werknemer in dienst om de broedende vogeltjes uit de schouwpijpen te halen. \u00a0Over propaganda gesproken ! \u00a0Op weg naar IJzendijke zien we plots dat Turkeye nu ook tot Sluis behoort. \u00a0Dat is een onverhoopte expansie.<\/p>\n

    Alles verandert en wij veranderen mee<\/strong><\/p>\n

    De Griekse wijsgeer Heraclitus (540-480 v.o.t.) wist het al: \u201cNiets duurt voort behalve verandering\u201d.<\/span><\/p>\n

    De tijd van \u201cJoantje\u201d is definitief voorbij. \u00a0Twintig keer werd dit toneel van het landelijk leven rond 1900, geschreven door Cor Schyve, in 1963 en begin 1964 opgevoerd in het Ledeltheater in Oostburg. Zelf gingen we niet \u00e9\u00e9n keer maar twee keer kijken. \u00a0In 1995 gaf de Heemkundige Kring \u00a0 een prachtig fotoboek uit: \u201cOscar de Milliano fotografeert West-Zeeuws-Vlaanderen 1950-1980\u201d. \u00a0Ook dit is verleden tijd. \u00a0De maatschappij is geseculariseerd en we doen ons best om een mogelijk reveil tegen te gaan. \u00a0We willen niet meer terug naar \u201c die goede oude tijd\u201d. \u00a0Technofobie brengt het trekpaard niet terug; technologie valt niet tegen te houden.<\/p>\n

    We werken nu op onze personal computer en mailen. \u00a0Brieven worden er niet meer geschreven en de typmachine werd opgeborgen. \u00a0We hebben het nu over surfen op het internet en we staan op sociale netwerken zoals Facebook en Hyves. \u00a0Er is in Nederland geen enkel postkantoor meer. \u00a0De PTT- Post, Telegraaf, Telefoon is bijna voltooid verleden tijd. \u00a0Het mobiele bellen lijkt meer op een verslaving dan op een effici\u00ebnt communicatiemiddel. \u00a0We gebruiken de gsm om te telefoneren en te fotograferen. \u00a0Wie niet weet wat twitteren is of wat een smartphone allemaal kan, is niet van deze tijd. \u00a0Google Street View kijkt bij u in de huiskamer. \u00a0Laptops en tablets kunnen overal mee naar toe. \u00a0Draagbaar en flinterdun. \u00a0Over tien jaar zullen we vrijwillig onze privacy opgegeven onder druk van de omstandigheden. \u00a0Dan zal het gedaan zijn met het onherkenbaar maken van gezichten en nummerplaten. \u00a0We zijn wereldwijd met elkaar verbonden ook in de buurtschappen Bakkersdam (2 km ten zuiden van Oostburg), de Biezen (ten oosten van Eede) en Boerenhol (gelegen tussen Breskens en Groede), maar ook in Nummer E\u00e9n (tussen Breskens en Hoofdplaat), Plakkebord (ten oosten van het Eiland en ten Zuiden van Waterlandkerkje), Sasput (tussen Schoondijke en Hoofdplaat; daar kwamen de Salzburgers aan land) en Slijkplaat (bij Hoofdplaat). \u00a0Dit geldt voor de lokale bewoners maar ook voor de Duitsers die daar verblijven in hun vakantiewoningen. \u00a0Super snel en draadloos zijn de nieuwe ordewoorden.<\/p>\n

    Erfgoed en economie<\/strong><\/p>\n

    Het cultuurbeleid van het huidige kabinet staat in het teken van bezuinigingen met als kop van jut Staatssecretaris Halbe Zijlstra. \u00a0Het valt te hopen dat dit slechte voorbeeld niet zal gevolgd worden door de provincies en de gemeentebesturen. \u00a0Men moet er voldoende van doordrongen zijn dat erfgoedzorg ook zijn directe weerslag heeft op de economie. \u00a0Sluis en Hulst floreren als winkelcentra dank zij de aantrekkingskracht van een verzorgde erfgoedomgeving. \u00a0Hetzelfde geldt natuurlijk voor Middelburg en Veere. \u00a0Het economisch belang van erfgoed weerspiegelt zich zelfs in de prijs van de huizen en de daaraan gekoppelde onroerende voorheffing. \u00a0In Nederland noemt men dat de onroerendzaakbelasting. \u00a0Er is een maatschappelijk draagvlak voor erfgoedbeheer waartoe ik ook de landschapszorg reken. \u00a0Lokaal en regionaal blijft de Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen een belangrijke speler in het veld en het zou van kortzichtigheid getuigen om dit vergaren van kennis en informatie af te schilderen als \u201ceen linkse hobby\u201d. \u00a0Het is een belediging voor de erfgoedorganisaties en de vele vrijwilligers. \u00a0Tot slot wil ik nog voor iets waarschuwen. \u00a0De vastgoedsector ligt altijd op de loer als een struikrover in de bosjes. \u00a0Ik wik nu mijn woorden maar ik zal u precies vertellen wat ik weet omdat \u00e9\u00e9n van die Knokse vastgoedmakelaars werd gearresteerd waardoor ik mij kan baseren op een gerechtelijk dossier. \u00a0Het machtige vastgoedbedrijf \u201cCompagnie du Zoute\u201d uit Knokke gaat nu zijn geluk beproeven in het Franse Hardelot en het ons zo vertrouwde Cadzand. \u00a0In Knokke vinden ze immers geen bouwgronden meer. \u00a0Wees maar zeker dat de projectontwikkelaars in Knokke-Heist, die de Zwingeul deelt met Cadzand, dit gebied beschouwen als hun natuurlijke achtertuin en speeltuin, de reservegrond die nog moet ontwikkeld worden. \u00a0Ze gaan die \u201cOllanders\u201d eens leren hoe het moet.<\/span><\/p>\n

    De gemeente Sluis heeft onvoldoende geld maar de \u201cCompagnie\u201d beschikt over een eigen vermogen van 60 miljoen euro. \u00a0Heel wat bouwprojecten waren omstreden wegens belangenvermenging en in 2006 werd zowaar de directeur gearresteerd en doorverwezen naar de Correctionele Rechtbank wegens omkoping. \u00a0Er vonden ook huiszoekingen plaats.\u00a0 Nu hebben ze hun oog laten vallen op Cadzand en werd een nieuwe NV opgericht naar Nederlands recht. \u00a0Ze komen er aan. \u00a0In Cadzand voorziet men flats van 200.000 tot 700.000 euro. Dat zijn in hun ogen \u201cbetaalbare woningen\u201d. \u00a0Het appartementencomplex \u201cDuinhof\u201d is trouwens al af en een groot deel is al verkocht. \u00a0Nu is Nederland niet onbekend met de term \u201cbouwfraude\u201d, maar het zou toch ernstig te betreuren zijn indien de groene buffer tussen de haven van Zeebrugge en de Kanaalzone zou opgeofferd worden omwille van een zak zilverlingen op een bedje van zeekraal. \u00a0Er bestaat immers ook een verband tussen duur wonen en topgastronomie. \u00a0Het is dus een waarschuwing voor de toekomst want bouwen valt nooit stil. \u00a0Hier gaat de vergelijking met de wapenindustrie op. \u00a0Het is het verzekeren van tewerkstelling door het rusteloos zoeken naar nieuwe projecten. \u00a0Dat houdt enkel op wanneer het volgestouwd is. \u00a0De Spaanse Costa del Sol is hiervan het beste voorbeeld.<\/p>\n

    We zeggen het zonder defaitisme maar heemkundigen moeten dagelijks vechten tegen projectontwikkelaars en slopershanden. \u00a0Niets is blijvend verworven maar er ontstaat ook steeds nieuw erfgoed. \u00a0Het gaat hierbij niet alleen om historische waarheid maar ook om het in stand houden van bepaalde mythes die evenzeer behoren tot de cultuurbeleving.<\/p>\n

    Het gaat er niet om of het waar is maar wel of het beeldbepalend is voor de omgeving.<\/p>\n

    Tot slot, mevrouw de voorzitter, dames en heren, wens ik het bestuur van de Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen te feliciteren met het Halfeeuwfeest. \u00a0Samenwerking met het Zeeuws Archief, de Zeeuwse Bibliotheek, de Stichting Cultureel Erfgoed Zeeland (SCEZ) en Omroep Zeeland ligt voor de hand. \u00a0De pers kan hier ook een belangrijke rol spelen en niet in het minst de Provinciaal Zeeuwse Courant (PCZ), door het uitvoeren van integere onderzoeksjournalistiek. \u00a0Maar laat de Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen in eigen regio toch maar het voortouw nemen in blijvende waakzaamheid. \u00a0Het dubbel checken laten we graag over aan de pers. \u00a0Dat zou uiteindelijk moeten leiden tot de aanstelling van een cultuurconsulent bij de gemeente Sluis die bindende adviezen kan uitbrengen bij de verkozen bestuurders en de benoemde burgemeester. \u00a0Heemkundigen zijn geen wereldvreemde \u201cgeitenwollensokkenbreiers\u201d maar realiteitsvolle mensen met ondernemerszin.<\/p>\n

    (Tekst van de feestrede uitgesproken door drs. Willy Dezutter, ere-conservator van de Stedelijke Musea te Brugge, op de viering van 50 jaar Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen (1961-2011) in de Nederlands Hervormde Kerk van Groede op 26 november 2011)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    De Heemkundige Kring West-Zeeuws-Vlaanderen (HKWZVL) werd opgericht op 17 juli 1961. Artikel 19 van de statuten (herzien in 1977) stelt dat een exemplaar van de statuten \u201caan ieder lid op diens verzoek gratis ter beschikking worden gesteld\u201d. \u00a0Maar we leven niet meer in 1961, toen we sporadisch en nog niet algemeen, naar zwart-wit tv keken, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[47,31,54,50,18,48,58,59,55,44,57,60,56,46,52,53,37,51,49,45,26],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/199"}],"collection":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=199"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/199\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":336,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/199\/revisions\/336"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=199"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=199"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=199"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}