{"id":379,"date":"2013-04-29T19:40:51","date_gmt":"2013-04-29T18:40:51","guid":{"rendered":"http:\/\/willydezutter.be\/?p=379"},"modified":"2013-04-29T20:30:23","modified_gmt":"2013-04-29T19:30:23","slug":"de-loyale-lakeien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/willydezutter.be\/?p=379","title":{"rendered":"De loyale lakeien"},"content":{"rendered":"

Bij de meeste mensen is de lafheid de oorzaak van hun deugd.<\/span><\/p>\n

Ook Pierre van Doorn, per ongeluk beland op de stoel van de wethouder voor culturele zaken van een middelgrote cultuurstad, koesterde die levenshouding.<\/p>\n

Zijn ambtenaren, maar ook die van alle andere departementen, blonken uit in onderdanig en volgzaam gedrag. \u00a0Het is een algemene karaktertrek. \u00a0Slachtoffers met respect voor hun beulen. \u00a0Bruno de Wolf genoot zodanig van die vernederingen dat hij er zijn hele carri\u00e8re aan ophing. \u00a0Na zijn zesde overplaatsing en telkens zonder uiting van enig protest, werd hij door Van Doorn geroemd om zijn loyauteit. \u00a0Wel had hij Winifred de Beer, de directeur van de musea die eerder zijn sporen verdiend had in het Nederlandse Stadshaven (door die stad tijdig te verlaten; men had de vlag uitgestoken), toevertrouwd dat het de laatste maal was en dat De Wolf zou verplicht worden om op de leeftijd van 60 jaar op te stappen. \u00a0Aan een collega die hem daarover tipte, liet hij stoer weten dat hij niettemin zou blijven tot 62. \u00a0Het is ook mogelijk dat zijn vrouw dat had beslist want, zoals men weet, staat er achter elke sterke man een sterke vrouw. \u00a0De Wolf kwam niet krachtdadig over maar was het wel. \u00a0Hij had zijn imago wat tegen omdat hij met de fiets naar het werk kwam, steeds gewapend met aan elke broekspijp een fietsspeld. \u00a0De schoonmaaksters van het museum probeerden hem soms in de maling te nemen. \u00a0Zo vroegen ze hem eens hoe een viagra pil er van binnen uit ziet. \u00a0Hij bleef het antwoord schuldig waarna ze de gevolgtrekking maakten dat hij een hele inneemt. \u00a0Dat hij over een gezonde libido beschikt, valt hem niet aan te zien maar zijn belangstelling voor de (gehuwde) kantoorjuffrouw Susie was algemeen bekend. \u00a0Het was trouwens wederzijds. \u00a0Susie heeft er altijd alles aan gedaan om er tien jaar jonger uit te zien maar daarenboven loog ze over haar leeftijd. \u00a0Toen ze vijftig werd beweerde ze nog altijd bij hoog en bij laag dat het veertig was. \u00a0Niemand die zich eraan stoorde, ook Bruno niet. \u00a0Een goede haan moet scherp staan. \u00a0Het was zijn eigen vrouw, di\u00ebtiste van beroep, die zorgde voor een goed afgewogen voeding. \u00a0Hij was dan ook geen maagdentrooster en de gezonde voeding deed haar werk. \u00a0Bruno werd als wetenschappelijk museummedewerker jaren uitgebuit en onderbetaald, maar hij onderging dat met christelijke gelatenheid. \u00a0De kilometervergoeding voor de fiets leverde niet genoeg op wegens de te geringe afstand die hij dagelijks diende af te leggen. \u00a0Hij rekende uiteraard wel heen en terug aan, zijn volste recht, maar hij had niet de aandrang om af te wijken van de kortste weg om meer kilometers te kunnen aanrekenen. \u00a0Hij was onkreukbaar. \u00a0In het besef van “kleinen stelen, maar groten stelen het meest” nam hij niet het risico om wegens “fietsenfraude” aan de schandpaal genageld te worden. \u00a0De pennenlikker die de wekelijkse controle uitvoerde van de betalingsstaten onderwierp elke fietsende ambtenaar, die meer verdiende dan hijzelf, aan een extra trajectcontrole. \u00a0Hij hoopte zo een vette vis te vangen. \u00a0Hoewel Bruno tegen betaling afwisselend secretariaatswerk verrichtte voor een kunstkring en een literaire vereniging meende hij op een gegeven moment het gat in de markt gevonden te hebben. \u00a0Als universitair gevormd kunsthistoricus ergerde hij zich mateloos aan de onkunde van menig stadsgids. \u00a0Wanneer men iets wilde vertellen aan toeristen over pinakels en steunberen moest het juist zijn. \u00a0Hij volgde bijgevolg de gidsencursus waar hij uiteraard moeiteloos zijn getuigschrift behaalde. \u00a0Nu kon hij aan de slag. \u00a0Zijn collega\u2019s kwamen hem in zijn vrije tijd regelmatig tegen met het insigne van gids op zijn revers. \u00a0Zij knikten minzaam en een eind verderop werden de wenkbrauwen gefronst. \u00a0Een collega beklaagde zich over de ongewenste vermenging van offici\u00eble museumfunctionaris en het geven van rondleidingen voor toeristen bij een daartoe bevoegde persoon op het stadhuis. \u00a0Een vertrouwde figuur verdween uit het straatbeeld. \u00a0Hij werd aangegeven als een misdadiger door een vermeende vriend, die net zoals hijzelf nog regelmatig het kruisteken maakte. \u00a0De jaloezie had zijn werk gedaan. \u00a0Het is waar, wanneer men een bepaalde instantie wenst te pesten kan men rustig blijven zitten tot 65. \u00a0Pas op die leeftijd wordt men verplicht buiten gedragen. Men kan ook zonder poeha van het werk geplukt worden met de boodschap dat men onmiddellijk naar huis mag omdat er nog veel vakantiedagen moeten opgenomen worden. \u00a0Zo verdwijnt men geruisloos nog dezelfde dag en het is niet Winifred die dat komt vertellen maar een knecht. \u00a0Wanneer men zonder enige bitterheid wenst te vertrekken organiseert men best een eigen afscheidsfeest. \u00a0Maar ook nadien verdwijnt men in de vergeetput. \u00a0Wanneer men tijdens de actieve dienst al geen respect betoont voor de mensen kan moeilijk verwacht worden dat dit na de pensionering wel het geval zou zijn. \u00a0Winnifred schroomde niet om museumsuppoosten bij het bereiken van de leeftijd van 60 jaar onder druk te zetten om ze te laten kiezen voor vervroegd pensioen. \u00a0Ze kregen dan argeloos een papier onder de neus geschoven met het verzoek “dit even te tekenen”. \u00a0De meesten hadden die laakbare methode onmiddellijk door en beslisten van de weersomstuit om te blijven tot 65. \u00a0Even heeft Bruno er aan gedacht om dit doemscenario te ontlopen door plaats te nemen op dezelfde praalwagen als wethouder Van Doorn. \u00a0Met opgeplakte baard speelde hij zijn figuranten rol met verve. \u00a0Ook Van Doorn was in zijn nopjes omdat hij, ten aanschouwe van een ruim publiek, de hoofdrol mocht spelen in zijn geliefkoosde stuk over “De Broedermoord”. \u00a0Het moderne management laat zoiets niet toe. \u00a0Dat is een vorm van innige verkleefdheid die te sterk ruikt naar vleierij. \u00a0Dat was al komen vast te staan in de audit van de grote Professor Gwijde van Brugge die nog samen met de burgemeester in de klas zat. \u00a0Het stadsbestuur had, tegen stevige betaling, een studie bij hem besteld om de musea te hervormen. \u00a0Daarin werd verkondigd wat de bestuurders graag hoorden en zo konden ze hun handen wassen in onschuld. \u00a0De Professor ging nochtans goed van start. \u00a0Hij begon met selectieve interviews van een uur, maar alleen bij Ava keek hij iets te lang in haar bloesje. \u00a0Hij scheidde van zijn vrouw en trok in bij zijn nieuwe vlam. \u00a0Het was inderdaad een furieuze vrouw. \u00a0Nadien werd hij door haar ook weer even vrolijk buitengezet. \u00a0Zij had zich vergist van penisladder. \u00a0Onnodig te zeggen dat de doorlichting van de Professor verschillende keren werd bijgesteld en dat men wegens het vertrek van een personeelslid, terug is bij de toestand van voor de bestelling van de zo geroemde studie. \u00a0De Professor, die geld in het laatje moest brengen voor zijn universiteit, maakte gebruik van een gekend proced\u00e9. \u00a0Hij herschreef steeds dezelfde studie, veranderende wat namen en rubrieken en stuurde vervolgens de rekening naar het stadhuis. \u00a0Alle begin is natuurlijk moeilijk. \u00a0Wel maakte hij school want zijn onvolprezen Ava kwam zijn lessen bijwonen. \u00a0Zijn beschermeling Andries Wilrijk had al eerder gewezen op ongekende carri\u00e8remogelijkheden door braaf naar de les te komen en Roger de Zwarte zag het ook wel zitten om op kosten van het gemeentebestuur die afstand te overbruggen. \u00a0Het zou hem geen windeieren leggen. \u00a0Hij zou Andries jaren later nog opvolgen als adjunct-directeur van Winnifred en hem ook dikwijls mogen vervangen wegens zijn zwakke gezondheid en lange afwezigheden. \u00a0Met zijn machiavellistisch karakter heeft hij de risico\u2019s van het klikken goed kunnen inschatten. \u00a0Het liefst van al zou hij voor altijd op diens stoel willen plaatsnemen. \u00a0Het is alleen de vraag of het stadsbestuur ooit tot zo\u2019n daad van onbehoorlijk bestuur wenst over te gaan.<\/p>\n

Volledig verstoken van enig invoelingsvermogen, en dus lijdend aan een ongeneeslijke eigenwaan, was Van Doorn totaal ongevoelig voor goede raadgevingen. \u00a0Hij luisterde niet naar vrienden noch naar partijgenoten laat staan naar de koelies van het stadhuis. \u00a0Dat kon natuurlijk wel voorbereid worden in de administratie maar men diende dan zijn richtlijnen te volgen. \u00a0Een door hem zelf ge\u00efnspireerd negatief advies was dikwijls doeltreffend. \u00a0Het kon ook andersom, een opzettelijk negatief advies triomfantelijk naast zich neerleggen en het laten doorgaan voor gunstig om de aanvrager zand in de ogen te strooien en zijn macht te bevestigen. \u00a0Dat kostte allemaal weinig moeite en zorgde voor een sympathiek imago. \u00a0Alleen voor de burgemeester had hij een hemelse schrik. \u00a0Die werd immers geleverd door de grootste partij en zijn postje was de aanhangwagen van de coalitie. \u00a0Herverkozen worden maar toch niet opgenomen worden in de coalitie was zijn schrikbeeld: terug voor de klas ! \u00a0Hij aardde niet in de oppositie, zomin als zijn collega\u2019s met wie hij de postjes al ruim voor de verkiezingen vastlegde. \u00a0Hij speelde daarbij tweede viool want hij mocht niet alles weten. \u00a0De echte baas bleef op de achtergrond en, verkozen of niet verkozen, dat kon hem niet deren. \u00a0Onder alle omstandigheden zou hij toch genieten van een riante uittredingsvergoeding, daarover hadden zijn collega\u2019s lang voor hem beslist in het parlement.<\/p>\n

Zo had Van Doorn zich in de loop der tijd ook ontwikkeld tot een specialist in zake hedendaagse kunst. \u00a0Hij had vooral een zwak voor de Italiaanse kunstenaar Giuseppe Penone (geb.1947), die een monumentale sculptuur mocht leveren voor de plaats waar voorheen de hospitaalzusters gevestigd waren. \u00a0Eigenlijk was dat het idee van de burgemeester, maar Pierre is zijn lakei dus werd hij aanhanger van de Arte Povera. \u00a0In de toespraak van de burgemeester werd hij dan ook uitdrukkelijk lof toegezwaaid. \u00a0Hij werd zowaar de eerste wethouder genoemd. \u00a0Normaal is de eerste wethouder loco-burgemeester bij afwezigheid van de echte burgervader, doch die laat zich wel steevast vervangen door een wethouder van dezelfde bloedgroep maar niet door Pierre. \u00a0Maar het moet toegegeven dat hij daar niet om maalt; hij gebruikt die titel dan ook nooit. \u00a0Zo dient hij, zoals verwacht mag worden, ook niet te fungeren als de uitdager en waakhond van de burgemeester. \u00a0Beter schoothondje dan bloedhond. \u00a0Alleen de prijs van het kunstwerk, die altijd werd verzwegen, was niet zo povertjes, te weten 200.000 euro. \u00a0En dat allemaal om de katholieke gemeenschap, die er niet eens om gevraagd had, een pleziertje te doen. \u00a0Een socialist, athe\u00efst en zelfverklaarde anarchist die gretig meewerkt aan de goede zaak, zo heeft men dat graag. \u00a0Een voorbeeld van verdraagzaamheid. \u00a0Inderdaad wethouder Pierre werd door hen wel getolereerd maar daarom nog niet gerespecteerd ! \u00a0Voor de inferieure portretbuste van zijn eigenste in 1992 overleden burgemeester, opgesteld aan de achterkant van het stadhuis, wisten de partijbonzen slechts 5000 euro samen te schrapen. \u00a0Het werd betaald door de partijkas van de socialisten aan een partijgetrouwe middelmatige beeldhouwer. \u00a0Wanneer Pierre in de volgende ronde niet meer in de coalitie zit, zullen ze het verhuizen, neen niet naar een ander en vooral kleiner openbaar plein, maar zal het kunnen opgeborgen worden in een grote kast in het partijhoofdkwartier. \u00a0Indien het niet opgesteld wordt in de hal van het partijlokaal bestaat de kans dat het in de kast blijft, gewoon vergeten. \u00a0De huidige grote roerganger en kameraad van Pierre is immers begonnen met vastgoedoperaties in die omgeving zodat het wel eens zou kunnen vergeten worden bij de verhuizing. \u00a0Samengevat: 200.000 euro voor de katholieken op kosten van het gemeentebestuur tegen 5000 euro betaald met de contributie van de militant. \u00a0Dat is het prachtige resultaat van 35 jaar deelname aan het bestuur.<\/span><\/p>\n

Redders van het oude erfgoed<\/strong><\/p>\n

Niet dat de strateeg Van Doorn de oude kunsten versmaadde, integendeel, want die leverden door het spel van vraag en aanbod, nog dikkere enveloppen op. \u00a0De prijs van brons, marmer en graniet zijn hem vertrouwd, maar ook de wereld van oude beschilderde eiken planken kreeg zijn belangstelling. \u00a0Die kapitalistische uitwas van de kunstmarkt was hij in feite niet zeer genegen, want het waren immers Winifred de Beer en zijn compagnon met de moeilijke naam die het hem op een schaaltje kwamen aanbieden. \u00a0Winifred had Andries kunnen neutraliseren, maar Van Doorn om de tuin leiden, iemand met zoveel jaren bestuurservaring en goede relaties met de burgemeester, dat viel niet te verwachten. \u00a0Meteen sloeg hij twee vliegen in \u00e9\u00e9n klap. \u00a0Hij had de burgemeester niet meer van doen, Van Doorn bezat twee naturen. \u00a0Het was in het begin ooit anders geweest. \u00a0Winifred zat thuis met een vrouw die zich verveelde en die dringend om werk verlegen zat. \u00a0Hij waagde het niet om haar in dienst te nemen als zijn priv\u00e9 secretaresse. \u00a0Dat zou nochtans veel eenvoudiger geweest zijn; ze konden dan samen met \u00e9\u00e9n auto naar het werk. \u00a0Een auto ? \u00a0Jawel, Winifred, die weliswaar ook graag fietst, ging in een andere gemeente wonen dan zijn werkplek zodat hij de landelijke gemeenten kan steunen in plaats van zijn monumentenstad die maandelijks zijn salaris ophoest, waaraan hij met zijn gezin geen cent belastinggeld bijdraagt. \u00a0Bij het bespreken van sponsorcontracten (maar dat loopt niet vlot en geldt nog meer voor Andries) heeft hij het steeds over een win win situatie. \u00a0Hoe arrogant kan men zijn ? \u00a0De eerste keer dat zijn vrouw in het museum verscheen, was ze koninklijk opgekleed en droeg ze een hoed waarvan wij het model zeer goed kennen van Prinsjesdag. \u00a0Zij kreeg dan ook prompt de bijnaam “koningin Beatrix”. \u00a0De burgemeester was zo onder de indruk dat hij haar introduceerde bij een belangrijke uitgeverij en drukkerij waar ze werd aangenomen als directiesecretaresse. \u00a0Die drukkerij is een volcontinu bedrijf en in verkiezingstijd drukken ze daar \u2019s nachts gratis het verkiezingsdrukwerk voor de burgemeester en enkele lakeien wier concurrentie hij niet ducht. \u00a0Een Hollander in Vlaanderen is sinds de Europese eenmaking volstrekt normaal te noemen. \u00a0Wel was het even wennen toen Franstalige journalisten hem vragen begonnen te stellen en hij in het Engels antwoordde. \u00a0De museumdirecteur besloot, na enig aarzelen, om dan maar priv\u00e9les Frans te volgen in een gespecialiseerd taleninstituut in eigen stad. \u00a0En dat oponthoud bij de strenge lerares verliep onder strikte geheimhouding.<\/span><\/p>\n

Winifred heeft meer dan \u00e9\u00e9n compagnon, maar we bedoelen vooral de aankoopgoeroe die omwille van zijn speurneuskwaliteiten door wethouder Pierre verwijderd werd uit de museumdirectie. \u00a0Een straf ? \u00a0Integendeel ! \u00a0Het betreft een promotie, als waterdrager eerste klas. \u00a0Deze kunstpaus vond dat hij te weinig verdiende en ging daarover klagen bij het College van Burgemeester en Wethouders. \u00a0Maar er was een probleem: als Duitser, die bij voorkeur een onverstaanbaar Engels spreekt, moest hij in de hoofdstad eerst een taalexamen Nederlands afleggen. \u00a0Aanvankelijk dacht hij dat dit alleen gold voor Marokkanen en Turken, maar niet voor hoogopgeleide blanke Europeanen. \u00a0Het eindresultaat laat zich raden: gezakt ! \u00a0Hij had immers verzuimd om die wonderzoete taal voldoende te leren beheersen, door het vertaalwerk steeds uit te besteden aan personeel van de musea. \u00a0Die waren daar speciaal aangesteld door het Ministerie van Cultuur om inventarisatiewerk te verrichten, maar de morsige (te zien aan zijn hemd) kunstpaus vond er niet beter op om zijn Engelse teksten door hen in het Nederlands te laten vertalen. \u00a0Oneigenlijk gebruik van personeel, maar in dit land zeer gebruikelijk wegens een wanhopig gebrek aan geld en middelen. \u00a0Een verschoningsgrond. \u00a0Wethouder Pierre krabde zich in het haar, maar wegens zijn viscerale afkeer van de vakbonden (algemeen in socialistische bestuurderskringen) bedacht hij een ontsnappingsroute. \u00a0De kunstpaus werd getransfereerd, salarisverhoging inbegrepen, van de gemeentemusea naar een aparte stichting, zodat hij minder in het vizier kwam van de lokale bestuurders. \u00a0Vera, een pas overgeplaatste lakei uit de museumbibliotheek, die maar niet statutair benoemd raakte ondanks de intussen aangenomen huwelijkse staat, mocht als eerste helpen bij het uitrekenen van zijn verhoogde salaris. \u00a0Zij had immers de musea noodgedwongen verlaten om haar heil te zoeken in de loonadministratie. \u00a0Over een vernedering gesproken. \u00a0Dit masochistisch gedrag, toch ook wel typisch voor katholieken, krijgt zijn natuurlijk verlengstuk door haar volgehouden bezoekjes aan de opening van de museumtentoonstellingen. \u00a0Ze kan maar geen afscheid nemen van haar eerste werkomgeving. \u00a0Wanneer het te doen is om de hapjes en drankjes zou het wel eens gezondheidsproblemen kunnen veroorzaken. \u00a0Meestal worden die spullen door het museumpersoneel zelf klaargemaakt, onder slechte hygi\u00ebnische omstandigheden met hevige buikloop tot gevolg. \u00a0Ze ontmoet dan Winifred, die aan de basis ligt van haar verwijdering uit zijn dienst. \u00a0Dat moet iedere keer opnieuw een prettig weerzien zijn. \u00a0Het uitbesteden van de receptiehapjes aan een gespecialiseerde traiteur houdt soms ook risico\u2019s in. \u00a0In een groots gebaar bood \u00e9\u00e9n van de traiteurs aan om een receptie helemaal gratis te verzorgen. \u00a0Het woord gratis klonk als muziek in de oren van de museumdirectie. \u00a0De meest exquise torentjes en schuitjes werden die avond gepresenteerd, maar die bleken afkomstig van de overschotten van een feest dat een dag eerder had plaatsgevonden. \u00a0Hebzucht geslaagd, promo mislukt want iedereen de volgende dag diarree.<\/p>\n

Zowel Winifred als de kunstpaus met de moeilijke naam behoren niet tot het vast benoemd personeel en mogen telkens voor vijf jaar hun gang gaan. \u00a0Bij voorkeur vertoeven zij in Amerika, enerzijds om hun toekomst voor te bereiden en anderzijds om het kostbare kunstbezit van hun stad uit te leveren. \u00a0Als ons land zich wil profileren als een kenniseconomie, is het uiterst belangrijk dat we onze kennis uitsturen. \u00a0Tegenwoordig is het heel normaal dat een middeleeuws schilderij langer dan een jaar rond de aarde cirkelt. \u00a0De bruikleengevers rekenen er stiekem op dat er bij de bruikleennemer in het gastmuseum wat blaasvorming ontstaat, zodat ze de kosten voor de restauratie kunnen afwentelen. \u00a0De verzekering doet de rest. \u00a0Tegen dat onverantwoord bruikleenbeleid kwam al heel wat protest van gerenommeerde kunstkenners, maar die werden steevast om de tuin geleid en na restaurantbezoek het zwijgen opgelegd. \u00a0Wethouder Pierre heeft hen daarin graag gesteund. \u00a0Hij liet doodleuk het gemeenteraadsbesluit schrappen dat die reislust van de 15<\/span>de<\/sup> eeuwse kunstwerken verbood. \u00a0Natuurlijk waagt een jong politicus zich niet aan dergelijk machtsmisbruik. \u00a0De arrogantie van de macht krijgt doorgaans vorm in de tweede ambtstermijn en de derde is te omschrijven als fraudegevoelig. \u00a0Het vertrouwen in de kunstpaus is grenzeloos. \u00a0Het lijkt bijna op de kleren van de keizer. \u00a0Hij tracht van alles en nog wat te slijten en steeds aan astronomische bedragen. \u00a0En hij is niet kieskeurig: een schilderij uit de 16<\/span>de<\/sup> eeuw met een klein mankement: de voeten waren afgezaagd ! \u00a0En dat voor een werk dat totaal niet verwijst naar de stad waar hij verantwoordelijkheid draagt. \u00a0Een onbeschadigd (!) beeldhouwwerk uit de 14<\/span>de<\/sup> eeuw, aangetroffen in een boerenschuur in Frankrijk (niet gestolen uit een nis van een Franse kathedraal) en steeds aangekaart via dezelfde kunsthandelaar uit Londen. \u00a0Het Mariabeeld hing met spuug aan elkaar. \u00a0Niemand waagde het om een r\u00f6ntgenfoto te nemen, uit schrik dat het zou uitkomen dat een afgebroken hand er recent werd aangeplakt. \u00a0Het werd op louter stilistische gronden aan een grote meester toegeschreven. \u00a0Men waagde het zelfs om er een boek over te schrijven. \u00a0Kassa, kassa en prestige. \u00a0Winifred stelde het tentoon in de hal van het prestigieuze kunstmuseum: productplacement ! \u00a0Maar de inwoners van de kunststad bleken te nuchter en offerden niet. \u00a0Het was nochtans een koopje: een slordige 2,5 miljoen euro. \u00a0Twee en een half miljoen euro ! \u00a0Andries Wilrijk, zakelijk directeur en evenknie van Winifred, begon onraad te ruiken. \u00a0Hij vond de vraagprijzen voor de kunstwerken zo buitensporig hoog dat hij zelf catalogi begon te consulteren en op zoektocht ging op het internet naar de prijzen bij gerenommeerde veilinghuizen. \u00a0Winifred en de kunstpaus hadden hem trouwens ook met opzet uitgesloten van het enveloppensysteem. \u00a0Omdat hij begon te twijfelen over de authenticiteit van de aangeboden kunstwerken overwoog hij even om zich te bekwamen in de restauratiekunde. \u00a0Toch bood Winifred het aankoopdossier aan bij de burgemeester met de groeten van Pierre. \u00a0Het kwam eind van de week al terug. \u00a0Uitgesteld. \u00a0Winifred bedacht een nieuwe strategie: een afkoelingsperiode inlassen en iemand anders er mee op pad sturen. \u00a0Bruno de Wolf kreeg de eerste kans. \u00a0Weer een njet. \u00a0Dan nog maar eens geprobeerd met Roger de Zwarte, die wilde immers met het oog op de toekomst graag bij iedereen op een goed blaadje staan. \u00a0Maar ook deze poging bleef vruchteloos. \u00a0De burgemeester was niet ingewijd in de geheimen van het aankoopdossier maar wist wel dat hij niet in de prijzen viel. \u00a0Waarom dan niet even zijn macht gebruiken en het verhinderen?<\/span><\/p>\n

De grote expert en kunstpaus deinst er ook niet voor terug om de media te misleiden. \u00a0Zijn nieuwste aanwinst was een door hem zelf vermaard verklaard drieluik, met afgebladderde verf op de zijluiken. \u00a0Geen nood, dan sturen we alleen een foto van het middenpaneel naar de pers. \u00a0Ook een goedkoop wrak blijft een wrak. \u00a0De kunstpaus heeft een enorme autoriteit opgebouwd en daar kon Andries niet tegen op. \u00a0Het begon al bij zijn aankomst. \u00a0Zijn salariseis moest afgestemd worden op de doctorstitel. \u00a0Nu had men niet door dat iedereen in Duitsland afstudeert als Herr Doktor. Een beetje zoals in Itali\u00eb waar iedereen zich ook “dottore” noemt. \u00a0Alleen blijkt hij geen dissertatie geschreven te hebben, maar een gewone doctoraalscriptie, zoals gebruikelijk in de Lage Landen. \u00a0Maar dat bleek geen bezwaar; hij beschikt immers over een uitzonderlijke expertise. \u00a0Kunde en integriteit hoeven niet samen te komen in de doctorstitel. \u00a0Verder draagt hij ook een imponerende naam. \u00a0Hij schrijft steeds voluit Karl Heinz Bochholz en niet Karl-Heinz, met het verbindingsstreepje om de indruk te wekken dat zijn familienaam Heinz Bochholz luidt. \u00a0Zeg nu zelf, dr. Karl Heinz von Bochholz zou nog beter klinken. \u00a0Die valse indruk tot de adel te behoren werd door hem in de hand gewerkt maar door de lakeien gretig tot werkelijkheid omgevormd. \u00a0Toch moet hij beginnen oppassen, want men begint \u00e9\u00e9n van zijn rare trekjes door te krijgen. \u00a0Regelmatig nodigt hij collega\u2019s uit voor een etentje op restaurant maar wanneer het op betalen aankomt, zegt hij “Betaal jij nu, dan betaal ik een andere keer”. \u00a0Een andere keer die nooit komt. \u00a0Toch loopt hij gevaar. \u00a0Door dat vele zwelgen van spijs en drank ontstond een aanzienlijk overgewicht. \u00a0De Boer, zoals zijn bijnaam luidt, werd wegens hartklachten van de trein geplukt en overgebracht naar de ziekenhuisspoed.<\/span><\/p>\n

Ook Andries heeft een tijdje gesukkeld met zijn diploma. \u00a0Hij begon als kantoorklerk, maar was gestaag opgeklommen en doorliep alle administratieve rangen. \u00a0Voorwaar bewonderenswaardig. \u00a0Omhooggevallen bij gebrek aan zwaartekracht. \u00a0Bij zijn aantreden was hij de enige kandidaat en dank zij voorkennis haalde hij het met de hakken over de sloot. \u00a0De hooggeleerde Gwijde, voorzitter van de jury, was hem zeer genegen omdat hij bij hem de cursus cultuurmanagement had gevolgd. \u00a0Zelfs jaren later waren die gevoelens van wederzijds respect nog steeds intact en gaf de Professor de prijs voor cultuurmanagement, ter waarde van 7000 euro, aan Andries. \u00a0Doorgestoken kaart bij de aanwerving en idem dito bij de toekenning van prijzen. \u00a0Het ons kent ons; maar eigenlijk gaat het altijd zo om het even welke kleur men aankleeft. \u00a0Toch voelde hij zich niet op z\u2019n\u00a0 gemak, want de stadssecretaris had zich al een paar keer laten ontvallen: “We zijn nog steeds op zoek naar zijn universitair diploma.” \u00a0In het diepste geheim probeerde Andries weg te geraken door te solliciteren in een andere stad en in een andere provincie. \u00a0Een stadsgenoot die daarover werd geconsulteerd, waarschuwde de autoriteiten over het kaliber van de sollicitant en hij werd prompt afgevoerd. \u00a0Uitermate dom van de informant want zodoende bleef hij zitten waar hij zit.<\/span><\/p>\n

Kunstpaus Karl wordt het trouwens nogal gemakkelijk gemaakt om de grote kunst te ontdekken. \u00a0De minister benoemde hem tot de grote goeroe van het kunstpatrimonium met de wat vreemde naam \u201ctopstukkendecreet\u201d. \u00a0Dat is zeer vermoeiend reden waarom hij regelmatig uitslaapt in Brussel en enkel per mail contact houdt met de basis. \u00a0De eerste opdracht van een conservator is er voor te zorgen dat hij zelf goed geconserveerd blijft. \u00a0Hij doet dat werk overigens uitstekend want tot nu toe werd nog geen enkel belangrijk schilderij uitgevoerd; er werden alleen werken ingevoerd. \u00a0Soms verblijft hij maanden aan Amerikaanse universiteiten en dan loopt zijn salaris gewoon door. \u00a0Maanden afwezig zijn op het werk en toch doorbetaald worden en bijverdienen, het is de natte droom van menig museumsuppoost. \u00a0Op het werk vertoont hij zich nooit met zijn vrouw. \u00a0Die houdt niet van zijn stad en de broodheren. \u00a0Of hij er een minnares op nahoudt, is onduidelijk. \u00a0Op z\u2019n minst \u00e9\u00e9n vrouwelijke collega drinkt koffie uit hetzelfde kopje, maar dat bewijst alleen maar dat ze niet vies zijn van elkaar. \u00a0Niettemin is hij niet alleen de goeroe van de kunstwerken maar ook van het kaderpersoneel. \u00a0Die worden op zijn aangeven geselecteerd. \u00a0Of opgedrongen door Sam Clifford, de Fine Art Dealer uit Londen, als compensatie voor het afspringen van de verkoop van die wonderlijke Mariasculptuur. \u00a0Zo kan men als afgewezen kunsthandelaar alsnog macht verwerven in een openbaar bestuur in het buitenland. \u00a0Ja, eisen stellen. \u00a0Het door hem geplaatste personeelslid kon natuurlijk niet zomaar ge\u00efntegreerd worden en behield daarom haar statuut van zelfstandige. \u00a0Dat impliceert een betaling per uur, met als resultaat het razend snel opsouperen van het totale reguliere budget. \u00a0Men stuurt zo maar geen \u201cStanding Virgin and Child\u201d ongestraft terug naar Londen.<\/span><\/p>\n

Maar intern houdt Winifred zelf alles in het oog. \u00a0Reeds voor zijn aankomst was er in de musea camerabewaking. \u00a0Die diende als vanouds om het personeel te bespieden en minder om de bezoekers in de gaten te houden. \u00a0Even liep hij het risico om de Big Brother Award van de Liga voor Mensenrechten in de wacht te slepen. \u00a0Als exponent van de controlemaatschappij (centraliseren van de post) begon hij nu ook het mailverkeer van zijn eigen collega\u2019s in te kijken. \u00a0Naar eigen zeggen kon hij op die manier alles beter opvolgen. \u00a0De private levenssfeer drong hij niet binnen: huldiging van gepensioneerde werknemers werd afgeschaft. \u00a0Geen mooie toespraak, geen geschenk, geen bloemen voor de partner, geen receptie. \u00a0Schop onder de kont. \u00a0Indien men dan toch zo graag een afscheidsfeestje wenste, kon dat mits men alles zelf betaalde. \u00a0Een enkeling onderging die vernedering met plezier. \u00a0Er bestaat daar een naam voor: masochisme. \u00a0Daarin komt Winifred perfect overeen met de kunstpaus Karl; beiden hebben geen waardering voor de prestaties van het personeel. \u00a0Omgekeerd is dat ook zo, alleen durft niemand dat te laten blijken. \u00a0Iedereen beseft dat zo\u2019n houding niet gunstig is om promotie te maken. \u00a0Napoleon wist het al: de beste christenen zijn ook de beste soldaten.<\/p>\n

Meer is in U<\/strong><\/p>\n

Nogal onverwacht was het beloftevolle raadslid in de machtspolitiek verzeild geraakt. \u00a0Zijn minzame voorganger was met enkele glazen te veel op van een receptie vertrokken en reed zich, na een wilde achtervolging door de politie, klem in een hoop zand op een bouwwerf.<\/span><\/p>\n

Hij nam vrijwillig ontslag. \u00a0Al snel kwam de yup Van Doorn in beeld voor de opvolging. \u00a0Er heerste toen immers een groot gebrek aan bekwaam politiek personeel wegens het succes van de lijst van de linkse burgemeester. \u00a0Die haalde ook veel stemmen bij de middenstand. \u00a0Hij had zich, bij gebrek aan beter, goed omringd met middelmatige figuren zodat in het land der blinden \u00e9\u00e9noog koning was. \u00a0Een te sterke wethouder, die bedreigend overkwam, werd weggepromoveerd naar het provinciebestuur. \u00a0De peetvader nam hem op in het College als exponent van alles wat jong en progressief leek.<\/p>\n

Een talent was geborgen. \u00a0Alles wat hij aanraakte veranderde sindsdien in goud. \u00a0Hij bleek immers gewoon een ordinaire netwerker te zijn, maar wel met een rode sjaal als schone schijn.<\/p>\n

Op caf\u00e9 bleef die sjaal wel eens overnachten maar werd \u2019s anderendaags prompt opgehaald. \u00a0Aan tegenwoordigheid van geest ontbrak het zelden. \u00a0Alleen dat lange stuk per fiets van de Steenweg naar huis liep slecht af. \u00a0De fles cognac deed zijn werk, maar neus en gezicht werden ernstig geschonden door een ongecontroleerde bokkesprong van het stalen ros. \u00a0Iedereen verwachtte wegens dit bedrijfsongeval een lange afwezigheid maar insiders voorspelden dat hij zeker op vrijdag zou genezen zijn. \u00a0Dat bleek te kloppen. \u00a0Een machtspoliticus laat een vergadering van B&W niet zomaar schieten.<\/p>\n

Pierre van Doorn en Winifred de Beer zouden onafscheidelijk blijven. \u00a0Toen Winifred ernstig ziek werd kreeg hij prompt een vaste benoeming, zodat de ziektekosten ten laste kwamen van de overheid. \u00a0Heel de gemeenteraad bedreef de deugd der compassie. \u00a0De gevolgen bleven helaas niet uit. \u00a0Gedurende acht weken verscheen hij niet op zijn werk wegens te ziek maar op de opening van een tentoonstelling dook hij tijdens de receptie plots op. \u00a0Om daarna weer een tijdje te verdwijnen. \u00a0Karl Bochholz had zich daarover smalend uitgelaten, maar het drong nooit door tot bij Winifred. \u00a0Het was niet voor het eerst dat Karl zich kritisch uitliet over de geniale idee\u00ebn van Winifred. \u00a0Daar komt nog ruzie van. \u00a0Pierre en Winifred vieren ook samen de verjaardagen. \u00a0Dit wijst op onverbrekelijke trouw en vriendschap. \u00a0Een door iedereen na te streven doel ook wanneer belangenvermenging de overhand dreigt te nemen. \u00a0Aanvankelijk was Pierre een groot voorstander geweest van de duo-formule artistiek directeur en zakelijk directeur. \u00a0Hij spiegelde zich daarvoor aan de theaterdirecties. \u00a0Die tweehoofdigheid werd door hem zelf in het leven geroepen en voorgesteld als een zaligmakende commandostructuur. \u00a0Nevengeschikt en toch waterhoofd. \u00a0Het mocht ook een centje kosten; tweemaal een salaris zo hoog als die van de stadssecretaris, de hoogste ambtenaar binnen de stad. \u00a0Winifred en Andries waren dit huwelijk vrijwillig aangegaan. \u00a0Maar Winifred moest Andries laten gaan naar een andere kunststad, deze keer naar daar waar het allemaal begon. \u00a0De volgende dag hing hij al een nieuw plaatje op zijn deur: Algemeen Directeur. \u00a0Nu zijn Winifred en Pierre pas echt zelf de baas. \u00a0Hoewel het “primaat van de politiek” ons dwingt om te zeggen: Pierre is de baas in de coulissen en Winifred is zijn werktuig op het terrein. \u00a0Wel geloven beiden niet in god. \u00a0Dat is een pluspunt maar nog geen reden om meer humaniteit te veronderstellen.<\/span><\/p>\n

Er wordt trouwens gefluisterd dat ze samen lid zijn van de vrijmetselaarsloge, maar dat hebben we tot nu toe niet bevestigd gekregen. \u00a0Dit zou ons verbazen want ze mochten van de burgemeester, een christendemocraat, altijd doen wat ze wilden. \u00a0De uitersten die elkaar ontmoeten, het is meer regel dan uitzondering in deze wereld. \u00a0Dat zie je het best ge\u00efllustreerd op de foto\u2019s die genomen worden tijdens de viering van een gouden bruiloft. \u00a0Daar bespeur je enkel glunderende gezichten. \u00a0Wethouder Van Doorn incluis. \u00a0Wel zonder Koninklijke onderscheiding. \u00a0Die heeft hij destijds graag aanvaard (toegekend wegens het lang genoeg blijven zitten op dezelfde stoel) maar er slechts \u00e9\u00e9n dag mee gepronkt, namelijk op de dag van de uitreiking. \u00a0Toen paradeerde hij met opgespelde medaille. \u00a0En hij was in dit geval niet alleen. \u00a0Alle anarchisten waren plots aanhanger geworden van de monarchie. \u00a0Ni dieu ni ma\u00eetre. \u00a0Maar dat alleen thuis, wanneer moeder de vrouw even om boodschappen is.<\/p>\n

Willem van Roodebeke<\/span><\/p>\n

Elke overeenkomst met bestaande personen en plaatsen berust op louter toeval. \u00a0<\/span>Dit kortverhaal gaat dus niet over u. \u00a0Het is bij een ander, daar gebeurt het namelijk ook.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bij de meeste mensen is de lafheid de oorzaak van hun deugd. Ook Pierre van Doorn, per ongeluk beland op de stoel van de wethouder voor culturele zaken van een middelgrote cultuurstad, koesterde die levenshouding. Zijn ambtenaren, maar ook die van alle andere departementen, blonken uit in onderdanig en volgzaam gedrag. \u00a0Het is een algemene […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24],"tags":[106,107,108,109,105,110,261],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/379"}],"collection":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=379"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/379\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":381,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/379\/revisions\/381"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=379"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=379"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=379"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}