{"id":498,"date":"2014-05-26T21:15:10","date_gmt":"2014-05-26T20:15:10","guid":{"rendered":"http:\/\/willydezutter.be\/?p=498"},"modified":"2014-05-27T17:15:13","modified_gmt":"2014-05-27T16:15:13","slug":"de-kleren-maken-de-man-de-chef-van-de-verlichting-dwaalt-als-een-clochard-door-brugge","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/willydezutter.be\/?p=498","title":{"rendered":"De kleren maken de man: de chef van de verlichting dwaalt als een clochard door Brugge"},"content":{"rendered":"

Tussen twee regenbuien door wandelde Willem met zijn vriend Sylv\u00e8re Declerck op de Brugse Vesten op zoek naar een geschikte plaats voor zijn vogelproject \u201cSylver Birds\u201d. \u00a0Sylv\u00e8re is niet alleen de ereburgemeester van Blankenberge maar bleef ook steeds actief als kunstenaar. \u00a0Daarover schreef hij trouwens een onthullend boek onder de titel \u201cEen kunstenaar in de politiek\u201d (2006), een zedenschets over het politiek bedrijf in zijn gemeente en de daarbij ondervonden tegenstand van partijgenoten en een sluwe liberale coalitiegenoot. \u00a0De Brugse journalist Hedwig Dacquin had dit boek eerst van voor naar achter en onmiddellijk daarna van achter naar voor in \u00e9\u00e9n ruk uitgelezen om prompt de Zweedse Academie attent te maken op een mogelijke Nobelprijswinnaar. \u00a0Zeggen we dat er met ingang van heden weer twee kandidaten zijn. \u00a0Twee Nederlandstalige Belgen en geen onbekende Mexicaan of een godvergeten Roemeen. \u00a0Maurice Maeterlinck, de enige Belg die tot op heden de Nobelprijs voor Literatuur verwierf in 1911, was weliswaar geboren in Gent maar schreef in het Frans ! \u00a0In 1932\u00a0 kreeg Maurice ook de titel van “graaf” zo\u2019n beetje als die andere Maurice die deze titel kreeg omdat zijn broer hem reeds had: Maurice en Leopold Lippens. \u00a0De ene, grote baas van wijlen Fortis, en de andere, burgemeester van Knokke-Heist waar men op een zomerdag de meeste parvenu\u2019s van het land tegenkomt. \u00a0De jongste tien jaar is graaf Sylv\u00e8re weer zeer actief op de kunstsc\u00e8ne en een mooie synthese over zijn schilderstalent treft men aan in de monografie die verscheen in 2009 van de hand van ereconservator Willy Dezutter. \u00a0Als plastisch kunstenaar verbreedde hij zijn denkbeelden door een aantal reli\u00ebfs te ontwerpen die nu nog altijd een aantal nissen sieren in de Molenmeers te Brugge, waar hij woont. \u00a0In het kader van Brugge Culturele Hoofdstad van Europa werden die metaalwerken in 2002 officieel ingehuldigd door burgemeester Patrick Moenaert in aanwezigheid van intendant Hugo De Greef en de commentaar bij de werken werd verstrekt door conservator Willy Dezutter, die bekend staat om zijn welsprekendheid. \u00a0De kunstenaar trakteerde nadien op Brugs tarwebier in de stemmige museumherberg \u201cDe Zwarte Kat\u201d. \u00a0Toen was dat nog een bloeiende herberg met de mascotte Aristide, de meest gestreelde poes van Brugge. \u00a0Wel viel het iedereen op dat de conservator niet in zijn gewone doen was. \u00a0Hij had zich gehaast van de Dyver naar de Molenmeers voor de rondleiding langs de kunstwerken maar was wat aangeslagen door het plotse overlijden van zijn collega Patricia Vansummeren, de conservator van het toenmalige Volkskundemuseum uit Antwerpen. \u00a0Zij was slechts 43 jaar en had zelfmoord gepleegd. \u00a0Zij bezweek onder de werklast en vooral het pestgedrag van haar bazen. \u00a0Dat laatste werd onomstotelijk vastgesteld. \u00a0De conservator kwam van een vergadering bij de museumdirectie waar dit overlijden ter sprake kwam en luchthartig werd weggelachen door M.S. en W.R. , een duo dat nooit heeft uitgeblonken in mededogen. \u00a0Toen de eerste vertrok uit het Museum Boymans van Beuningen in Rotterdam heeft men de vlag uitgestoken en over de tweede werd verteld “dat hij omhoog gevallen was bij gebrek aan zwaartekracht”. \u00a0Hij kwam uit het kabinet van de zwaar overroepen Antwerpse Schepen van Cultuur Eric Antonis, waar hij volgens eigen zeggen kabinetschef was geweest, maar in de offici\u00eble stukken staat museumsecretaris. Een bevoegde ambtenaar op het Brugse Stadhuis zei altijd lachend “We zijn nog altijd op zoek naar zijn universitair diploma”. \u00a0Intussen is W.R. weer vertrokken naar Antwerpen omdat hij Manfred wantrouwde bij de kunstaankopen. \u00a0M.S. is er in geslaagd om in zijn eentje de musea van Brugge op alle vlakken kapot te maken maar in plaats van zijn tijdelijk mandaat niet te verlengen heeft men hem beloond met een vaste benoeming ! \u00a0Nu het te laat is, begint men wat puin te ruimen. \u00a0Het heeft nare gevolgen voor hem gehad: hij is beginnen beven en stotteren.<\/span><\/p>\n

Het woord vogelproject kan aanleiding geven tot misverstanden vandaar een woordje uitleg.<\/span><\/p>\n

Sylv\u00e8re zat al een heel tijdje te broeden (zoals vogels dat ook doen) op een groots kunstproject, een project van zo\u2019n omvang en originaliteit dat geheimhouding aangewezen leek. \u00a0Hij ontwierp een prototype van een vogel die in feite duizendvoudig zou moeten neerstrijken ergens te velde of op een plein. \u00a0De eerste twaalf exemplaren waren nu af en een voorstelling aan de pers drong zich op. \u00a0Zo belandden beiden op de Vesten van Brugge, een mooie groene gordel op de stadswallen. \u00a0De kennersblik ontwaarde hier en daar een zitbank die verkeerd geori\u00ebnteerd stond en te veel hoge bomen die het zicht op de Gentpoort ontnamen, maar anderzijds ook prachtige plekjes waar die presentatie zou kunnen plaatsvinden. \u00a0Zelfs de Conzettbrug (geschenk aan de Brugse bevolking 2002) droeg hun goedkeuring weg. \u00a0Goed geluimd vervolgden zij hun wandelweg (herberg “Het Visioen” was nog niet open) en zo belandden ze in een tearoom in de Katelijnestraat. \u00a0Voor koffie, ijs en chocolade: Brugge zij geprezen. \u00a0Als publieke figuren worden ze op straat algemeen gegroet, ja men springt zelfs van de fiets met de vraag \u201cGeen nieuws in de wereld van kunst en cultuur ?” (Dat betekent in feite: “Is er ergens ruzie in de musea ?”) \u00a0Men weet dat Willem doorgaans goed ge\u00efnformeerd is en men zou zelfs een been breken om te kunnen vernemen welke schurkenstreken er nu weer gebeurd zijn. \u00a0Maar die eer valt niet alleen hem te beurt. \u00a0Plots moesten de heren op straat halt houden voor twee dames die het op Sylv\u00e8re gemunt hebben. \u00a0De ene haalt uit haar tas het pas aangekochte boek \u201cEen kunstenaar in de politiek\u201d, aangeschaft bij boekhandel De Meester. \u00a0Ze waren immers reeds op de Dijver aanbeland. \u00a0Het waren twee zusters (de andere ging ook nog een exemplaar van het boek aanschaffen !) en ze praatten honderduit terwijl Sylv\u00e8re braaf veinsde mee te zijn met het verhaal. \u00a0Na het afscheid viel hem te binnen dat het de dochters waren van de kunstschilder Leo Van Paeme, wiens atelier in de Zomerstraat hij nog had bezocht.<\/p>\n

Zijn burgemeestersportret in olieverf op het stadhuis van Blankenberge is trouwens van de hand van Leo Van Paemel. \u00a0Niet alleen werden ze aangesproken (of keken naar de andere kant of doken een portaal binnen) maar het kon ook in omgekeerde richting: het zelf uitbundig groeten van een passant die men dikwijls in geen jaren meer had gezien. \u00a0Zo staan ze in de Steenstraat plots oog in oog met een heer van stand: Paulus L., burgerlijk ingenieur en oud-hoofd van het energiebedrijf EBES (later Electrabel) in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Toen het Sint-Annakwartier en meer speciaal de Jeruzalemkerk voor een zacht prijsje moesten verlicht worden werd dat dank zij P.L. gesponsord door EBES, toen de grote leverancier van elektriciteit. \u00a0Er waren zelfs avondwandelingen ingericht door de inmiddels stilletjes ter ziele gegane Kulturele Kring Sint-Anna. \u00a0Hun laatst verschenen nummer van het tijdschrift “’t Schrijverke” verscheen zonder de mededeling dat het een laatste nummer betrof en men liet de leden aan hun lot over. \u00a0Exit de laatste stedelijke Heemkundige Kring. \u00a0Ook Sylv\u00e8re was in z\u2019n nopjes met deze ontmoeting want hij kon ter geruststelling mededelen dat hij goed zijn broer gekend had, namelijk deken Jozef L. uit Blankenberge. Zijn broer was pastoor van Sint-Rochus in Blankenberge en de eerste deken van de dekenij. \u00a0Wereldlijk en kerkelijk bestuur hadden natuurlijk wel eens iets te bespreken. \u00a0Nu was Paulus al altijd goed vertrouwd met de geestelijkheid want de onderpastoor van Sint-Anna was zijn neef Jan Verfaillie, tevens de stuwende kracht van het Kantcentrum waar Willem lid was van de algemene vergadering en examinator kunstgeschiedenis voor de \u201cmonitricecursus\u201d, samen met kantlerares Martine Bruggeman die het soms lange wachten aangenaam maakte door haar verleidelijke uiterlijk als knappe blondine !<\/p>\n

Jan Verfaillie rookte pijp, liep wat slordig gekleed en had als bijnaam \u201cde kinnebak\u201d. \u00a0V\u00e9ronique De S., toen spilfiguur in het Kantcentrum, maar later werkzaam in de Dienst Musea was ook zijn nichtje.<\/p>\n

Toch wel een typisch Vlaams verhaal over bevoordelen van neven en nichten en het wijdvertakte netwerk van de geestelijkheid. \u00a0Met Jan Verfaillie (1923-1990) kon Willem goed opschieten en hij zei eens over hem: “Ik begrijp dat er mensen zijn die een beetje minder christelijk zijn”. \u00a0Dit wees op tolerantie ten opzichte van niet-katholieken.<\/p>\n

Het was de tijd dat het heel langzaam begon door te dringen dat niet iedere Vlaming ipso facto een stamboomkatholiek hoefde te zijn. Het zelfstandig nadenken werd nog wel als gevaarlijk beschouwd maar wanneer het pas laat ontdekt werd bleef broodroof uiteindelijk toch achterwege. Zolang \u201cpaster\u201d Verfaillie rondzwierf op Sint-Anna en daar bergen verzette was hij gezond en gelukkig. \u00a0Maar hij nam te veel initiatief en werd te populair. \u00a0Toen besloot de bisschop in al zijn wijsheid om hem pastoor te benoemen in Sint-Andries. \u00a0Weg van het volkse Sint-Anna naar het burgerlijke Sint-Andries. \u00a0Het was hem aan te zien, hij liep plotseling rond in een mooi grijs pak (want hij bleef naar zijn geliefd Sint-Anna afzakken) en\u2026 weinige jaren later was hij dood. \u00a0Het is duidelijk dat Paulus L. al die goede werken uitvoerde op aandringen van Jan Verfaillie. \u00a0Vriend L. is inmiddels de 80 jaar gepasseerd en sinds het overlijden van zijn vrouw woont hij alleen. \u00a0Het viel op hoe helder hij redeneerde en hoe intact zijn geheugen was. \u00a0Geen zweem van dementie viel er te bespeuren zodat hij in het volle besef moet leven met alles dat er rondom hem gebeurt. \u00a0Wel schijnt zijn dochter in Brugge te wonen, zo wist hij toch zelf te vertellen. \u00a0Toch durven wij dit laatste sterk te betwijfelen. \u00a0Hoewel geen van ons beiden het durfde om een opmerking te maken hadden we zintuiglijk reeds vastgesteld dat er wat aan Paulus scheelde. \u00a0Een bijzonder indringende urinegeur en een broek die stijf stond van het vet deden het ergste vermoeden. \u00a0Hij moet dringend in bad maar zal dat waarschijnlijk niet meer overleven. \u00a0Op zijn gezicht was er ernstige korstvorming en aan zijn kin kon men zien wat hij de laatste dagen had gegeten. \u00a0In ieder geval een gerecht met een gele kleur. \u00a0De boord van zijn oorspronkelijk witte hemd was onherkenbaar zwart en vertoonde ezelsoren met bruine randen. \u00a0In feite was hij van onder tot boven ten gevolge van een haperende waterleiding bevuild geraakt. \u00a0Zijn “zuil” moet er dringend werk van maken om hem te verzorgen want anders zal hem dat nog noodlottig worden. \u00a0De pluimen maken de vogel. \u00a0Verdere onderzoeksjournalistiek heeft uitgewezen dat zijn dochter daadwerkelijk onderwijzeres is in Brugge en dat hij zelfs nog een zoon heeft die dokter is in het Sint-Lucasziekenhuis van Brugge. \u00a0Met deze laatste is hij wel niet meer on speaking terms. \u00a0Onze informant wist ook nog te vertellen dat hij twee huizen bezit in Blankenberge. \u00a0Dus toch het verhaal van de vrek, een zuinig persoon met mogelijk veel geld ? \u00a0“De vrek of gierigaard is immer bezorgd om zijn bezittingen en verdenkt iedereen ervan een dief te zijn, zelfs zijn eigen kinderen” (Moli\u00e8re). \u00a0Het afscheid verliep hartelijk, maar wel zonder een “tot weerziens”.<\/p>\n

Een wandeling met een mix van natuur en vergane cultuur. \u00a0De voormalige baas van de verlichting dwaalt nu in de duisternis op zoek naar de vergane glorie van de sunlight-zeep als Paulus de lantaarnaansteker. \u00a0Ook de bruine zeep had een ijzersterke reputatie maar wordt in Brugge steevast groene zeep genoemd. \u00a0Koffiegruis en wit zand waren dan weer goed om de vloer te schuren, de blauwe schorren, maar zo\u2019n harde aanpak wensen wij voor Pol niet voor te schrijven. \u00a0Jammer dat hij niet meer dusdanig werkzaam is, zodat hij voor ons geen fee\u00ebrieke verlichting bij nacht voor de Sylver Birds kan verzorgen.<\/p>\n

Willem van Roodebeke<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tussen twee regenbuien door wandelde Willem met zijn vriend Sylv\u00e8re Declerck op de Brugse Vesten op zoek naar een geschikte plaats voor zijn vogelproject \u201cSylver Birds\u201d. \u00a0Sylv\u00e8re is niet alleen de ereburgemeester van Blankenberge maar bleef ook steeds actief als kunstenaar. \u00a0Daarover schreef hij trouwens een onthullend boek onder de titel \u201cEen kunstenaar in de […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24],"tags":[185,18,186,188,187,37,184,29],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/498"}],"collection":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=498"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/498\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":504,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/498\/revisions\/504"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=498"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=498"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=498"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}