De Romeinse keizer Augustus (63 v.o.t. \u2013 14.o.t.) was \u00e9\u00e9n van de belangrijkste politici uit de geschiedenis. \u00a0En toch was Augustus behoorlijk bloeddorstig. \u00a0Deze opvolger van Caesar liet duizenden Romeinen vermoorden. \u00a0Hun hoofden werden afgehakt en aan het Forum Romanum gespijkerd, terwijl hun lichamen in de straten bleven wegrotten. \u00a0Ik verzin dat niet. \u00a0Men kan het allemaal nalezen in de jongste biografie die de Britse historicus Adrian Goldsworthy over Augustus schreef. \u00a0In zijn bekend traktaat “Il Principe” (De Heerser, dat overigens postuum verscheen) schreef de beroemde Italiaan Niccol\u00f2 Machiavelli (1469-1527) aanbevelingen die bestemd waren voor heersers. \u00a0Een deugdzaam heerser moet volgens hem onder meer over de sluwheid van een vos beschikken. \u00a0Hij moet valstrikken doorzien en aanvoelen wat het volk wil. \u00a0Dat eerste is een kwaliteit, het tweede is plat populisme. \u00a0Zo maakt men tegenwoordig van oorlogsvluchtelingen voor het gemak economische gelukzoekers. \u00a0Het doel heiligt de middelen. \u00a0Gesteld voor de keuze om geliefd te zijn of gevreesd zou een prins er steeds voor moeten kiezen om gevreesd te zijn. \u00a0Zo luidt de stelling van Machiavelli.<\/p>\n
Sylv\u00e8re Declerck was tijdens zijn burgemeesterschap van Blankenberge (1986- 1994) geen machiavellistisch politicus maar iemand die rekening hield met de ethische aspecten van het ambt. \u00a0Hij verloor dus nooit zijn onschuld. \u00a0De moraal bleef de boventoon voeren en daarin vond het gebroken woord geen plaats. \u00a0Tegenwoordig heeft men het veel over een kibbelkabinet wanneer in een regering de verschillende coalitiepartners elkaar proberen vliegen af te vangen. \u00a0In Blankenberge was er niet alleen een “kibbelcollege” maar bleek eens te meer dat je vijanden ook in je eigen partij kunnen zitten. “Een man die zich altijd en overal goed betoont, gaat noodzakelijk te gronde te midden van zovelen die niet goed zijn” (Machiavelli, De Heerser, XV, 1). \u00a0De micropolitieke schaakspelletjes en intriges komen niet alleen in politieke fictiereeksen voor, zoals de tv-series House of Cards en The West Wing. \u00a0Het is ook werkelijkheid binnen de brutale regels van de politiek. \u00a0Maar de minst subtiele dwarsligger was de eerste schepen, lid van een andere partij, maar die niet ontvankelijk bleek voor het geschonken vertrouwen. \u00a0Dat voortdurend ruzie maken staat mijlenver van de open debatcultuur die ooit gepropageerd werd. \u00a0In Blankenberge werd de burgemeester vooral belaagd door een zelfverklaarde schaduwburgemeester die zijn taak als eerste schepen vooral zag als een opstapje naar toekomstige ambities. \u00a0Eigenlijk lijdt men dan aan een identiteitscrisis. \u00a0Hij wilde al voortijdig op de burgemeestersstoel zitten en handelde steevast als mentale saboteur. \u00a0Er vielen daarbij vele kleine kantjes te bespeuren die we nog kennen van andere gelegenheden. \u00a0Te pas en te onpas op de foto willen staan valt dan nog onder de categorie infantiel gedrag. \u00a0Ooit hadden we op het stadhuis van Brugge een protocolchef (die daar nooit werd op aangesproken) die zich bij offici\u00eble ontvangsten in alle bochten wrong om toch maar bij de groten der aarde op de foto te kunnen. \u00a0Bij publicatie in de lokale media vroeg iedereen zich af wie die belangrijke persoon toch wel kon zijn.<\/p>\n
Het machiavellisme is een term uit de staatkunde die ook gebruikt wordt in de psychologie. Dat gaat over het gedrag van mensen maar heeft ook te maken met persoonlijkheid, temperament en karakter. \u00a0In het Voorlopig Bewind, dat bij de Onafhankelijkheid in 1830 het roer in ons land overnam, zaten zowel Louis de Potter als Alexandre Gendebien. \u00a0Vrienden die rivalen werden. \u00a0Die twee verziekten eveneens de sfeer met hun kleingeestigheden. \u00a0In de vergaderzaal stonden stoelen en \u00e9\u00e9n fauteuil. \u00a0De Potter, die de leider wilde zijn, kwam soms een uur te vroeg naar de vergadering om toch maar zeker te zijn om op de fauteuil te kunnen zitten. \u00a0Gendebien, die dezelfde ambitie koesterde, plaatste op de gemeenschappelijk genomen besluiten, zijn handtekening boven die van De Potter. \u00a0Zijn handtekening stond dus tussen de tekst en de handtekening van De Potter. \u00a0Met de wraakgevoelens en de gekrenkte eer van het Nederlandse vorstenhuis zou men nog kennis maken in 1831. \u00a0Tijdens de Tiendaagse Veldtocht werd het Belgisch Leger verslagen. \u00a0Men vond toen oranjekleurige officierssjerpen die afkomstig bleken van Belgische officieren. \u00a0Die hadden zich in het geniep al voorbereid op een wisseling van kamp!<\/p>\n
Over persoonlijkheidstrekken kan men verschillend denken. \u00a0Daarachter gaan de onweegbare zaken van de politiek schuil. \u00a0In dit boek doet Sylv\u00e8re Declerck niet alleen verslag over het reilen en zeilen van de gemeentepolitiek maar schetst hij ook de persoonlijkheidsstructuur van zijn onverwachte opponent. \u00a0Het gaat over feiten en het kleinmenselijke in de lokale politiek. \u00a0Het is geen fictie dus diende het niet episch aangezet te worden. \u00a0Zijn filosofische bespiegelingen maken het dan weer geldig voor heel het domein van de landelijke politiek. \u00a0In essentie is het een pleidooi om een fatsoenlijk mens te worden en te blijven. \u00a0Hierin herkennen we de pedagoog in hem die redelijkheid en rechtvaardigheid nastreeft. \u00a0Hij schreef het boek niet uit ressentiment en blijft ondanks de verbijstering bijwijlen zeer mild. \u00a0Sylv\u00e8re Declerck was geen Caesarmoordenaar en er is in Blankenberge nooit zoveel bloed gevloeid als in de tijd van keizer Augustus. \u00a0Het gaat wel over een, door de tegenpartij, te vroeg ingezette machtsstrijd met als wraakmiddel de constante vernedering. \u00a0Het boek handelt niet over bandeloosheid dus zal men te vergeefs op zoek gaan naar een Cleopatra. \u00a0Er pleegt ook niemand zelfmoord met een slangenbeet. “Ik trof Blankenberge aan in baksteen en liet het na in marmer” (vrij naar Augustus). \u00a0Dat moest kost wat kost vermeden worden vond een vermeend bestuurder die al vroeg verpopte tot aartsrivaal en daarmee het principe van de loyaliteit verloochende. \u00a0Het bestuursakkoord lag al aan diggelen nog voordat men van start ging. \u00a0Wanneer men samen aantreedt in een bestuur blijft men loyaal gedurende de hele legislatuur, zowel binnen als buiten de vergadering. \u00a0Bij nieuwe verkiezingen kan men elkaar weer bekampen maar ook dan gaat men niet meer tot het uiterste. \u00a0Bijna iedereen weet dat, maar niet iedereen komt op de gedachte. \u00a0Bij FC Barcelona is er een speler, die voordat hij van club veranderde, al drie keer werd geschorst omdat hij een tegenstander had gebeten ! \u00a0Toch wordt hij omschreven als een aardige jongen. \u00a0We blijven nog even in de wereld van het voetbal. \u00a0Bij een transfer van een voetballer is het mogelijk dat hij de volgende keer tegen zijn voormalige club moet uitkomen. \u00a0Dat kan verwarrend zijn voor de supporters en de speler wordt misschien op het veld uitgefloten iedere keer wanneer hij de bal aanraakt, maar wanneer hij zich in de laatste wedstrijd bij zijn vorige club maximaal bleef inzetten treft hem geen blaam. \u00a0Een voetballer kan als loyaal beschouwd worden als hij oprecht verdrietig is bij degradatie van zijn club. \u00a0Men is pas een slechterik, ook in de politiek, wanneer men zijn laffe plannen verbergt achter een schijn van eerlijkheid. \u00a0Verraad kan men nooit als een deugd beschouwen; zij is altijd lafhartig, ook als zij de rechtvaardige zaak dient.<\/p>\n
Willy Dezutter, ereconservator, Brugge<\/p>\n
Het boek van Sylv\u00e8re Declerck, Een burgemeester-kunstenaar en het verdriet van Blankenberge, werd uitgegeven door uitgeverij Groeninghe, Kortrijk, 2016, 272 pp.<\/p>\n
De Romeinse keizer Augustus (63 v.o.t. \u2013 14.o.t.) was \u00e9\u00e9n van de belangrijkste politici uit de geschiedenis. \u00a0En toch was Augustus behoorlijk bloeddorstig. \u00a0Deze opvolger van Caesar liet duizenden Romeinen vermoorden. \u00a0Hun hoofden werden afgehakt en aan het Forum Romanum gespijkerd, terwijl hun lichamen in de straten bleven wegrotten. \u00a0Ik verzin dat niet. \u00a0Men kan […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[15],"tags":[280,284,282,281,283,285,29],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/607"}],"collection":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=607"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/607\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":931,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/607\/revisions\/931"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=607"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=607"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/willydezutter.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=607"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}